Ulusal tam hak eşitliği mücadelesi devam edecektir!

Çözümsüz kalışı-bırakılması nedeniyle son on yılların en önemli çatışma kaynağı ve konularından biri olan Kürt sorunu, unsuru ve etkeni olduğu ülke ve bölgedeki gelişmeler dolayısıyla yenilenen ve eklenen unsurlar ve sorunlar kapsamıyla tartışma konusu olmaya devam ediyor. Tartışmalar, özellikle Türkiye Kürt hareketi ve Kürtlerin ulusal mücadelesinin etrafında şekillendiği taleplerin karşılanmaması ve fakat Kürt hareketinin ortaya çıkardığı örgütlerin en baskın ve güçlüsü olarak öne çıkan PKK’nin dağıtılması ve silah teslimi kararı etrafında yoğunlaşsa da, daha temelde sorunun çözümüne ilişkindir. Sorun bağlantılı en son gelişmeler, başlıca iki başlık altında pratikleştirildi ve bunların çözüm bağlamında nereye düştüğü ya da ne ifade ettiği sorusu bu tartışmaların aktüel konusudur.

SDG’nin eski Genel Komutanı “General Mazlum”, artık HTŞ’nin Suriye Devlet Başkanlığı koltuğunda oturan Colani’nin “entegrasyon”dan sorumlu danışmanıdır. Son yıllarda savunucularınca uluslararası alanda dahi özerk ya da hatta ekolojik sosyalist kurumsallaşmanın yegane örneği gösterilen “Demokratik Özerk Yönetim”in lağvedildiği ve Dış İlişkiler Eş Başkanı” İlham Ahmed’in de, Ahmed el Şara kontenjanından parlamentoda görev alması konusunda anlaşmaya varıldığı açıklandı. SDG’nin bir diğer yönetici savunma Bakan Yardımcısı oldu. Colani’nin Danışmanı Abdi, Şam’daki başkanlık sarayında yaptığı açıklamada SDG’nin “bağımsız askeri güç olarak varlığı”na son verildiğini açıkladı ve gerekli olanın “barış, istikrar ve inşa” olduğunu söyledi. İmzalanan anlaşmaya göre YPG güçleri 3-4 tugay halinde Suriye ordusuna katılarak sınır bölgelerinde görev üstlenecek, Kürtçe eğitim dili olarak kabul edilecek, Kürtlerin “anayasal vatandaşlıkta eşitlik hakkı” tanınacak.

Trump’ın özel yetkilisi Barrack’ın, ‘Trump planı’ çerçevesinde imzalandığını belirterek övdüğü anlaşmanın “barış ve istikrar” sağlayıp sağlamayacağı önümüzdeki süreçte daha belirgin haliyle görülecek. Ancak istikrarsızlığın devamı ve yeni sorunların yaşanması güçlü olasılıklar dahilindedir. Suriye ve bölge istikrarsızlık-çatışma ve savaş politikalarından çıkmış değildir. Dil eğitimi ve eşit vatandaşlık üzerine vaatlerin ne oranda pratiğe geçirileceği de henüz netleşmemiştir. “Yeniden inşa” ise özellikle ekonomik alanda tekellerin sermaye-servet yığımı için yeni olanakların yaratılması demektir. Türk sermaye grupları faaliyet halindedir ve Kürt burjuvazisi de en azından bir kesimiyle ticaret ve inşaatçılıktan pay alma çabasındadır.

Söz konusu anlaşma, Erdoğan yönetimi açısından, Türkiye’nin Kürt ve bölge politikası kapsamında tümüyle onaylanır olmamakla birlikte, koşullu kabul edilebilir özellikler içeriyor. Anlaşma, iki saraydaki yönetimlerin istediği üzere “fesih-dağıtma ve yasal gereklilikler çerçevesinde devletle bütünleşme” kararıyla uyumludur. Diğer yandan henüz teminat altına alınmamış olmasına ve uygulanma olasılığı bölgesel-ülkesel gelişmelere bağlı olmasına rağmen, Kürtçe’nin ikinci dil olarak eğitimde kullanılabileceği ve ulusal eşit vatandaşlık kabulü yönündeki ‘vaat maddeleri’, Türk devlet yönetimi ve şovenist gericilik açısından istenmezdir.

Zira, açıklandığı kadarı veri alınarak söylenirse, Erdoğan yönetiminin A. Öcalan ile vardığı anlaşma, Türkiye’de Kürt sorununu sorun olarak almamakta, Kürtçe eğitim öğrenimin sözünü dahi etmemektedir. “Terörsüz Türkiye-terörsüz bölge” sağlanması iddiasıyla “terör örgütünün feshi ve dağıtılması” ve silah bırakanlarla Kürt mücadelesi dolayısıyla sürgünde ve cezaevlerinde bulunanların, istihbarat kurumlarının onayından geçmek ve beş ya da on yıl boyunca devlet kurumlarının denetiminde tutulmak koşuluyla “toplum ve devletle bütünleşmesi” bu kanunun tüm içeriğini oluşturuyor. Parlametodan geçirilen ve Erdoğan tarafından imzalanarak ilan edilen “Milli Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun” başkaca bir “iyileştirmeye” işaret etmediği gibi, burjuva demokratik vaatler kapsamında ve kağıt üstünde olsa dahi sorunun “çözümünden” de söz etmemektedir. Öcalan’ın “Adada daha serbestçe hareket etmesinin sağlanacağı” ve Erdoğan’ın yardımcısı C. Yılmaz başkanlığında oluşturulan “Milli Dayanışma ve Bütünleşme Koordinasyon Kurulu”na bağlı alt kurullardan biri olan “Silahsızlanma ve Stratejik Koordinasyon Alt Komisyonu”nda yer alıp silah tesliminin koordine edilmesinde görev üstelenceği yönündeki spekülasyon ise henüz teyit edilmiş değildir.

Bu gelişmeler, Türkiye, Suriye ve bölgede sürmekte olan Kürt ulusal mücadelesinin gündeme getirdiği ya da yüz yüze geldiği yeni biçimlerle yeni sorunları işaret ediyor. Sorun bölge ve ülkeler bazında birbiriyle bağlandığı ölçüde çözümü gereken ve fakat egemen güçlerin politikaları nedeniyle ötelenenleri de dahil olmak üzere ve muhtemeldir ki ekleneceklerle birlikte gerilim ve çatışma üretme potansiyeliyle gündemde olmaya devam edecektir. PKK’nin “terör örgütü” olarak nitelenmesi ve Öcalan’ın devletle bütünleşme politikası ve çağrısı, Kürt halk kitlelerinin uzun on yıllardır gündemde tuttuğu ulusal tam hak eşitliği talebiyle bağdaşır görülmemektedir. Endişe-itiraz karışımı açıklamalar yaygındır, çünkü ulusal tam hak eşitliği için mücadeleyi gereksiz kılacak bir çözüm söz konusu değildir. Varıldığı açıklanan anlaşmalarla alınan kararların “çatışmama” gibi halk kitlelerince de olumlanan yönü ve ‘dağda veya sürgünde olanlar’ın eve dönüşle toplum hayatına karışmalarını sağlama gibi sonuçları elbette kendi ölçeğinde önem gösteriyor. Ancak, çözümsüzlük hali devam etmektedir ve Saray rejimi yasal demokratik taleplerin reddi politikasında ısrarlıdır. Bu da, ulusal tam hak eşitliği için mücadeleyi gerekli kılıyor. Bu mücadele tüm uluslardan ve ulusal topluluklardan işçi sınıfı ve emekçilerin sınıf kardeşliğini gözetmeli ve aynı sınıf örgütlerinde birleşmiş emekçilerin gücünü dayanak almalıdır.