Endişelenmek için erken

Fenerbahçe’nin Polonya temsilcisi Gornik Zabrze karşısında beklenenden daha fazla zorlanarak turu geçmesi, pek çok kişide yeni sezonla ilgili olarak “Yine mi hayal kırıklığı yaşayacağız” endişesi yarattı.

Elbette sarı-lacivertli ekibin eksikleri var. Ama bunların çoğu, sezon başı döneminin olağan, hatta kaçınılmaz eksiklikleri. İlerleyen haftalarda oyuncuların birbirine uyumunun artması ve kondisyon seviyelerinin yükselmesiyle birlikte bu eksikliklerin gündemden düşeceği ve takımın performansının artacağı öngörülebilir.

Temmuz ayında fiziksel anlamda üst seviyede olmak, birkaç ay sonrasında erken yorulma/yıpranma sorununa yol açabilir. Bu bakımdan kondisyon seviyesini kademeli olarak zamana yayarak yükseltmek en doğrusu.

Gornik fiziksel güç anlamında Fenerbahçe’den daha hazır durumda. Böyle olması doğal geçen hafta ligleri başladı çünkü. Ayrıca sert ve mücadeleci bir oyun tarzları var. Yaptıkları en iyi şey, hiç yılmadan, umutsuzluğa kapılmadan son ana kadar var güçleriyle mücadele etmek.

Gornik’in oyuncuları sahada, taraftarları ise tribünde mücadeleyi bir an bile bırakmadılar. Taraftarları maç boyunca skora hiç bakmadan takımlarına müthiş bir destek verdi. Varını yoğunu ortaya koymak anlamında mükemmel bir takım-taraftar uyumuna tanıklık ettik...

Fenerbahçe’nin böyle bir rakibe karşı topa çok daha fazla sahip olması ve koşmaktan çok topu koşturması beklenirdi. Yüksek tempolu seri paslaşmalarla rakibini boşa koşturup yormak, sarı-lacivertlilerin işini kolaylaştırırdı. Ama sarı lacivertli ekip topu yeterince koşturmayı başaramayıp kendisi koşmak zorunda kalınca, oyun fiziksel ağırlıklı bir mücadeleye dönüştü ve iki takım arasındaki teknik seviye farklılığının anlamı kalmadı.

İlk maçta olduğu gibi bu maçta da Fenerbahçe organize atak geliştirmekte zorlandı. Öyle ki sık sık kaleci Mert’in uzun vuruşlarıyla rakip kaleye yaklaşmaya çalıştılar.

Organize atak olmayınca gol umudu daha çok duran toplara ve kale önü karambollerine kaldı.

Fenerbahçe’nin Gornik gibi mütevazı bir takıma 2 maçta, birisi frikikten, birisi penaltıdan olmak üzere sadece 2 gol atabilmesi dikkat çeken konuların başında geliyor. Hücum varyasyonlarını zenginleştirmek, Fenerbahçe’nin çalışacağı derslerin başında gelmeli.

Talisca’dan başka şut atmayı düşünen oyuncu yoktu Fenerbahçe’de. Nitekim sadece 2 isabetli şutla tamamladılar maçı.

Kerem’in zaman zaman kendisini bile şaşırtan dağınıklığı, savrukluğu ve bu yüzden yüksek top kaybıyla oynaması önemli bir sorun. Günümüz futbolunda, takımı hem fizik hem de moral olarak ciddi anlamda yıpratan bu kadar çok basit top kaybının yeri yok…

Fiziksel güç düşük olunca Fenerbahçe zaman zaman dengeli savunma pozisyonunu kaybedip rakibinin hücumlarını engellemekte zorlandı.

Gornik’li oyuncuların Fenerbahçe ceza sahası içinde 30 kez topla buluşması ve maç boyunca 6 isabetli şut çekmesi, sarı-lacivertlilerin savunma zaafını net biçimde gösteriyor...

Şurası da bir gerçek ki, savunmadaki sorunların tamamı fiziksel güç ya da kondisyon yetersizliğinden kaynaklanmıyor. Bunun ötesinde de sorunlar var. Skriniar ağır, Oosterwolde dengesiz. Doğru pozisyon almakta ve doğru kademe yapmakta zorlanıyorlar. Ayrıca bu ikili, yok yere fauller yapmayı ve ortada ciddi bir tehlike yokken rakip takıma duran top kullanma fırsatı ikram etmeyi sürdürüyor.

Teknik ekibin, bu tür şuursuzlukların farkında değilmiş gibi görünmesi ve bunların önünü alamaması da ilginç.

Savunmanın, -şimdilik- güven vermeyen durumuna bakınca Ake’nin tam isabet bir transfer olduğu anlaşılıyor.

Uzun vadeli istikrarlı bir grafiğin ancak sağlam savunmayla gerçekleşebileceğini hiç unutmamak lazım…

Tüm bu sorunlara karşın paniğe ve karamsarlığa gerek yok. Fenerbahçe’nin hem lig hem Avrupa mücadelesini yüksek performansla sürdürebilecek kalitede güçlü bir oyuncu kadrosu var. Yeter ki teknik ekip eksiklerin ve geliştirilmesi gereken yönlerin farkında olsun ve sorunları “konsantre eksikliği” gibi soyut bir kavramla kamufle etme alışkanlığından vazgeçsin...