Böyle olur bu dünyanın kupası

Dünya Kupası... Futbolun küresel boyuttaki en büyük organizasyonu. 48 takımın katılımıyla daha da büyüyen turnuvanın 23’üncüsü yarın başlıyor.

Dünyanın pek çok farklı kültüründen insanları bir araya getirerek yarattığı bir tür şenlik, festival atmosferiyle futbolun romantikleştirilmesinin en etkili aracı aynı zamanda Dünya Kupası.

Diğer yandan Dünya Kupası organizasyonları, milli takımlar üzerinden estirilen milliyetçi propaganda rüzgarının zirveye çıktığı dönemler olarak da dikkat çekiyor.

Neredeyse tüm dünya bu dev turnuvanın heyecanıyla kuşatılmış ve insanlar bir kez daha futbolun “büyüleyici” gücünün etkisi altına girmişken organizasyonun üç ev sahibinden biri olan ABD’nin bazı katılımcı ülkelerin oyuncularına, basın mensuplarına ve taraftarlarına uyguladığı ve dünyadaki ayrımcılık gerçekliğinin acısını bir tokat gibi yüzlere vuran vize kısıtlamaları ise şampiyonaya yönelik romantik yaklaşımlara gölge düşürdü.

Öyle ki, ayrımcı politikalarının en somut hali olan vize kısıtlamasından turnuvada görev alacak 52 FIFA hakeminden biri olan Somalili Liban Abdulkadir Artan bile nasibini aldı. ABD’ye girişine izin verilmeyen Artan, ülkesine geri gönderildi...

Ne yazık ki insanlık adına büyük utanç anlamına gelen vize kısıtlamalarını, insan hakları alanında çalışmalar yürüten örgütler dışında ciddi biçimde dert edinen pek kimse yok gibi görünüyor...

Her şeyi neredeyse anlık zaman ölçeğinde çabucak tüketiyoruz. Tıpkı sosyal medyada bildirimleri peşi sıra kaydırır gibi. Gündemin art arda gelen bilgiler ve gelişen olaylarla değişmesi tepkilerin kalıcılığını engelliyor.

Burada da vize mağdurlarına üzülüyor, ABD’yi kendi çapımızda kınıyor ama bu ayrımcılığa daha organize ve ciddi bir tepki vermeyi düşünmeden, tekrar oyunun kendisine dönüyoruz. Turnuvayla ilgili olarak beklentiler, hedefler, ön görüler, tahminler üzerine muhabbet gırla giderken, ayrımcı uygulamalar da anında zihinlerden uçup gidiyor.

Fısıltının ötesine geçmeyen anlık kınamalara bakılırsa insanlık futbolun hipnotize edici gücüne teslim olmuş durumda.

Büyük çoğunluktan ise fısıltı boyutunda bile bir tepki yok. Günümüzde ayrımcılığın en keskin yüzü haline gelmiş olan vize uygulamasının iyiden iyiye kanıksanmasının da bu tepkisizlikte payı büyük kuşkusuz.

Ayrıca, insanların şu andaki en öncelikli istekleri, bir an önce, sabırsızlıkla bekledikleri heyecan dozu yüksek zevkli karşılaşmalar izleyebilmek. Vize kısıtlamalarına karşı yapılacak büyük çaplı protestolar yüzünden dört gözle bekledikleri maçların oynanmasının zora girmesi şu aşamada hiç hoşlarına gitmez.

Görünüşe bakılırsa, sadece maçlara odaklanıp ayrımcı uygulamaları görmezden, bilmezden gelmenin ve buna hiç tepki vermemenin, utanca ortak olmak anlamına geldiğinin farkında bile değiller.

Tabii burada en büyük tepkiyi her şeyden önce FIFA’nın vermesi gerekir. Kendi sorumluluğu altında düzenlenen bir organizasyona yönelik ayrımcı müdahalelere ses çıkaramaması FIFA’nın, ipleri egemenlerin elinde kukla bir kurum olduğu gerçeğini net biçimde ortaya koyuyor.

Aslında bugüne kadar adı, yüz binlerce insanı ve hayvanı mağdur etmek pahasına düzenlenen dev organizasyonlarla ve türlü yolsuzluk dosyalarıyla anılan FIFA’nın bu gelişmeler karşısındaki suskunluğu hiç şaşırtıcı değil…

Paraya tapan kibirli güçlerin hegemonyasındaki dünyanın Dünya Kupası da böyle oluyor işte...