Suriye Türkiye’nin sömürgesi mi?

“Sırtını ABD’ye, İsrail’e, Avrupa’ya dayayanlar için tarih bitti, yol bitti.” Yeni Şafak’ın Karagül’ü çarşamba günü böyle yazmış. Ama orada durmamış İsrail, Yunanistan’ı, Kıbrıs’ı, adaları, Somali’yi ve diğer sorunlu denilen bölgeleri de bir kalem darbesi ile halletmiş. Bunları coşkuyla yazmasının nedeni ise tahmin edileceği gibi Suriye’de son günlerde yaşanan gelişmeler. Ama yaşananlardan coşku duyan sadece bu şoven dinci değil. Cumhuriyet gazetesinin, Sözcü’nün sosyal şoven laikçi ulusalcıları da ülkenin diğer tüm gericileri gibi aynı kervana dahil olmuş durumda. Cihatçı Colani bir anda Cumhuriyet’in bu yazarlarının karşısına çıksa, “Suriye’de Kürt meselesini çözen adam” olarak sarılacaklar! Bunlara, “Saray rejimi ile ne çabuk aynı zeminde buluştunuz” diye sormak boşuna.

Saray rejimi doğrudan ve hiçbir diplomatik teamüle aldırış etmeyen bir biçimde Suriye’de olup bitenlerin içinde. Son olarak Erdoğan kendilerinin “Kürtlerin hamisi” olduğunu iddia etti. Suriye adeta Türkiye’nin sömürgesi ve orada nasıl bir yönetim kurulacağını, Kürtlerin kazanılmış haklarının nasıl gasbedileceğini, Kürtlere nasıl davranılacağını doğrudan kendisi belirliyor. Ama bu belirleme, kendi gücüne, yeteneğine, kapasitesine dayanmıyor. En başta ABD emperyalizmine, onun bölgesel çıkarlarına ve stratejisine biat etmeye, İsrail’in taleplerini karşılamaya dayanıyor. Yeni Şafak yazarı, “Sırtını ona -ABD- dayayanlar için tarih bitti, yol bitti” derken, ülkeyi yönetenlerin sırtlarını nereye dayadıklarını, nerede “meşruiyet” aradıklarını görmüyor olabilir mi? Görmediği söylenemez, çünkü bölgedeki politik dengelerin değiştiğini, eski dengelerin tarih olduğunu, yeni dengeler oluştuğunu yazarken gelişmelerin nereden kaynaklandığını itiraf ediyor. Bu nedenle ABD ve İsrail’e ilişkin yazdıklarını buruşturup çöpe atmak gerekiyor.

IŞİD’ci adıyla Colani, kravatlı yeni adıyla Şara, ABD’nin kulağından tutmasıyla önce İsrail ile masaya oturdu ve onun istediklerini kolayca verdi. Siyonizm ile anlaştıktan sonra hızla Kürt güçlerinin üzerine yürüdü ve SDG içindeki Arap aşiretlerinin ihanetiyle kolay ilerlemeler sağladı. Şimdi Kürt güçlerine tamamen teslim olmayı dayatıyor. Bu arada eski rejimin Kürtlere tanımadığı bazı hakları tanıyacağını da bir kararname ile ilan ediyor. Bunlar Kürtlerin eski durumlarına göre ileri sayılabilecek, ama Suriye’de iç savaşın başlamasından sonra elde ettikleri fiili statünün gerisinde kalan, anayasal bir güvenceye ve hak eşitliğine dayanmayan haklar. Ama altını çizmek gerekiyor ki, Türkiye’de Kürtlere tanınmayan bazı hakları da içeriyor. Kürtçenin ulusal bir dil olarak kabul edilmesi gibi…

Bir taraftan YPG’nin silahlı güçlerinin dağıtılması, bunların “güvenlik sınavından” geçtikten sonra orduya katılması gibi teslim koşulları dayatılırken, diğer taraftan Kürt bölgelerindeki yerel yönetimlerin polis gücü sayılabileceği ve asayişi koruyabilecekleri gibi kafa karıştırıcı, Kürtler içinde tereddütler yaratmayı uman maddeler de içeriyor. Biz kuşkusuz Kürtlerin politik temsilcilerine yapmaları gerektiği üzerine tavsiyelerde bulunamayız. Bu tür kararları mevcut koşulları doğru bir temelde değerlendirerek kendileri vermek durumundalar. Ama ne tür bir karar verirlerse versinler bu kararın merkezinde Kürt halkının bölgedeki fiziki varlığını tehlikeye atmamak olmalıdır. Yani katliam, zorla göç ettirme gibi saldırıların önünün kesilmesi son derece önemlidir. Güç ilişkileri bazen istediğiniz ideal sonuçları almanızı engelleyebilir; ama bu durumda varılan bir anlaşma ideal olmasa da bu bir yenilgi ve teslimiyet sayılmaz. Kökleşme, güçleri toparlama, yaraları iyileştirme, gelecek mücadeleler için sakin ve soğukkanlı planlar yapmakta az bir kazanım olmayacaktır. Mücadelede her mola, bir üst aşamadan başlayacak yeni bir mücadele sürecinin kapısını aralar. 

Türkiye’nin ilerici, demokrat, sosyalist güçlerinin görevlerini ise şöyle özetlemek olanaklıdır. İktidar Suriye’den elini çekmeli, saldırı ve katliamlara destek vermemeli, sadece destek vermemekle yetinmemeli, Colani yönetimi üzerindeki gücünü, Suriye’de Kürtler ve diğer uluslardan, dinlerden ve mezheplerden halkların taleplerinin gerçekleşmesi, tüm halka demokrasi için kullanmalıdır. Ülkenin ilerici, demokrat, sosyalist güçleri, politik olarak uyanmış işçi ve emekçi kesimlerinin iktidarı bu temelde zorlayacak bir çizgide mücadele etmeleri gerekmektedir. Bu sadece Suriye Kürtlerine ve diğer halklara demokrasi ve eşitlik için verilmiş bir destek olmayacak, etkili olması durumunda ülke içinde de Saray rejiminin saldırılarının püskürtülmesini, genel olarak demokrasi güçlerinin daha ileri mevzilere yerleşmesini sağlayacaktır.

Bölgede etkin olan ve gericiliğin önünü açan uluslararası koşullar bölge halklarına aralarındaki dayanışmayı, mümkün olduğunca birlikte mücadele etmeyi, bölgede başta ABD emperyalizmi ve İsrail siyonizmi olmak üzere Türk ve Suudi gericiliği gibi bölge gericiliklerini püskürtme zorunluluğunu dayatmaktadır. Türk, Kürt, Arap, Acem ve diğer bölge halklarına sömürgeleşme koşulları dayatılmaktadır. Bir diğer halkın köleleştirilmesine sessiz kalan, buna yardım eden her halk, aslında kendi kölelik zincirlerine yeni halkalar eklemektedir. Antiemperyalist uyanışı tüm bölgeye yaymanın zorunlu olduğu bir dönemden geçiyoruz. 

Not: Geçen yıl 21 Ocak’ta aramızdan ayrılan sevgili Uzun’u hasret, özlem ve sevgiyle anıyorum.