Ne “şanslı” takım şu Barcelona

Galatasaray-Barcelona karşılaşmasının istatistikleri iki takım arasındaki güç farkını çok net biçimde ortaya koyuyor.

Okan Buruk, Barcelona’nın attığı ilk gol için ısrarla “şans golü” ifadesini kullandı. 625 isabetli pas ve yüzde 65’lik topa sahip olma oranıyla oynayan, bununla birlikte rakip ceza sahası içinde 39 kez topla buluşup rakip kaleye 11’i isabetli olmak üzere 22 şut atan, kaybettiği topları da müthiş bir pres performansıyla çok kısa sürede geri kazanan bir takımın golünü “şansa” bağlamak fazlasıyla tuhaf. Golden hemen önceki Barcelona presini gözden kaçırmış olmalı Okan Buruk.

İlla “şans” üzerinden bir değerlendirme yapılacaksa, bu istatistiki veriler ışığında Galatasaray’ın ilk yarıyı 1-1 berabere bitirmesini “şansla” ilintilendirmek çok daha gerçekçi olur.

625 pas Barcelona’nın oyunun kontrolünü elinde tuttuğunu, 22 şut rakip kaleyi sıkça tehdit ettiğini, 39 kez rakip ceza sahası içinde topla buluşması da rakip savunmayı kendi kalesine yakın kalmaya zorladığı anlamına geliyor.

Topa sahip olmayı atak zenginliğine dönüştürebilmesi Barcelona’yı farklı kılan unsurların başında yer alıyor...

Barcelona en önde gelen iki özelliği olan yüksek pas kalitesi ve fiziksel üstünlüğüyle oyunun hakimiyetini baştan sona elinde tutarken Galatasaray’ın organize ataklar geliştirmesine fırsat tanımadı.

Galatasaray ise rakibinin pas organizasyonunu bozmayı başaramadığı gibi topu kazandığında da etkili ataklar geliştirmekte zorlandı. Barcelona’nın baskısı, dakikalar ilerledikçe Galatasaray’ın savunma enerjisini tüketti. Bu baskı aynı zamanda sarı-kırmızılıların hücuma çıkmak için ihtiyaç duyduğu alanı ve zamanı da daralttı.

Barcelona atak hazırlığı aşamasından gol pozisyonu üretme aşamasına kadar sahayı paslarla adeta ilmek ilmek örüyor. Onlarla başa baş mücadele edebilmek ancak pas bağlantılarını kesebilmekle mümkün. Bu da hem yüksek fizik gücü hem de topa sahip olma oranını yüksekte tutabilme becerisi gerektiriyor. Kısacası, Barcelona’yı etkisiz kılabilmek hiç kolay değil.

Barcelona’nın hücum organizasyonlarında orta sahada görev yapan Rodri ve Pedri kilit rol oynuyor. Minimum top kaybıyla oynayan ve doğru zamanda doğru tercihi yapabilme gibi özellikleriyle göze batan bu iki oyuncu sayesinde Barcelona maçın temposunu hep kendine göre ayarlamayı başardı.

Katalan ekibi, planlı pas bağlantıları üzerine kurgulanmış etkili ataklarla Galatasaray’ı tekrar tekrar savunma pozisyonu almaya zorlayarak yıprattı...

Aslında pas sayısından daha önemlisi, o paslaşmalarla atak hazırlığı başlatmak, rakip savunmanın düzenini, dengesini bozmak ve rakip kaleye yaklaşıp gol pozisyonu üretmek. Barcelona’nın yaptığı işte tam da bu.

Futbol bir takım oyunu, takım oyunun temeli de pas olduğuna göre Barcelona’nın neden dünyada futbolu en ileri seviyede oynayan takımlardan biri kabul edildiğini anlamak kolaylaşıyor.

Bütün bunlara karşılık, Barcelona’nın en büyük zaafı, derinlik yaratmadan çizgi savunma tarzını uygulaması. Bu riskli tarzı da sanki, “Yeter ki takımın boyunu kısa tutalım, bu uğurda gol yesek bile nasıl olsa yediğimizden fazlasını atarız” öz güveniyle göze alıyorlar gibi.

Çizgi savunma tarzı özellikle Osimhen gibi orta ve uzun mesafede çok süratli olan bir oyuncu için gol pozisyonu imkanı sunabilirdi. Ne yazık ki Osimhen maç boyunca tam 6 kez ofsayta düşerek olası pozisyonları heba etti. Savunma arkasında ofsayta düşmeden topla buluştuğu bir pozisyonda ise topu ayağından fazla açınca o fırsatı da kaçırdı…

Barcelona’nın, maçın temposunu belirleyip kontrolünü elinde tutarak, hücumda süreklilik sağlayarak ve rakibi sağlı sollu yıpratarak kurduğu oyun üstünlüğünü göz ardı ederek attığı golü şansa bağlamak ise birilerinin yeşil sahada olan bitenleri kavrayabilmekten hâlâ bir hayli uzakta durduğunu gösteriyor.