Evrensel'in manşeti | Avrupa’da bir hortlak dolaşıyor

Avrupa’da bir hortlak, faşizm hortlağı dolaşıyor! İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana en güçlü dönemini yaşayan faşist partiler, Avrupa’nın en büyük ekonomilerinden başlayarak kıta genelinde yükseliyor. İşçi sınıfının yoksulluğunu göçmenlere fatura eden bu partiler sermayenin talepleri, neoliberal yıkım ve 'liberal merkez'in hazırladığı siyasi zeminde, yabancı düşmanlığıyla beslenerek hızla kitleselleşiyor.

İkinci Dünya Savaşı'nın ardından faşist partiler, başta Avrupa olmak üzere yeniden yükselişe geçti. Almanya'da AfD'nin Saksonya-Anhalt’ta ulaştığı yüzde 43.8'lik oran, büyük savaştan bu yana faşist bir partinin bir Alman eyaletinde iktidara bu kadar yaklaşmasının ilk örneği oldu. Avusturya’da FPÖ, İtalya'da Meloni'nin partisi halihazırda iktidarı elinde bulunduruyor. Yüzyıl önce Avrupa'da milyonlara kan, gözyaşı ve yoksulluk getiren faşizme dair günümüzdeki asıl tehlike ise faşist partilerin ortaklaştığı iktisadi siyasetin AfD eliyle yeniden geniş bir kitle tabanı elde etmesi.

Almanya’da AfD sanayi burjuvazisinin, ihracatçı aile şirketlerinin ve işçilerin bir bölümünden oluşan bir sınıf ittifakı. AfD’nin programının başında bürokrasi karşıtlığı, deregülasyon, vergi indirimi, sosyal devletin tasfiyesi var. Bu, finans sermayesinin de en önemli taleplerinden. Sosyal yardımların yeniden bölüşümünden en azından bir süreliğine vazgeçmeyi kabul eden bazı işçiler, “müesses nizam” karşıtlığını yeni bir aristokratik kast yaratmak için kullanan AfD’ye kitle partisi olma imkânı veriyor.

Erman Çete’nin yazısı

ABD’de 11 Eylül sonrası “teröre karşı savaş”, Müslüman ve göçmen düşmanlığını körükleyip içeride gözetimi, ırkçılığı ve neoliberal politikaları güçlendirdi. Clinton’dan Biden’a ‘liberal merkez’, savaş ve kemer sıkmayla bu zemini hazırladı. 1973’teki Şili darbesi neoliberalizmin ilk laboratuvarı oldu. Bu kriz içindeki burjuvazinin işçi sınıfına yanıtıydı. Faşizm de burjuva demokrasisinden organik doğan, sermaye ve elitlerin çıkarına hizmet eden bir sonuç.

Aras Coşkuntuncel’in yazısı

Odadaki fil: Yabancı düşmanlığı

Faşizm yabancı düşmanlığıyla birlikte büyüyor. Bu yükselişte, işçi sınıfının sefil yaşam koşullarının kapitalizmin yapısal özelliklerinden ziyade, göçmenlerle girilen rekabetten kaynaklandığına dair genel bir hissiyat var. Göçmenlerin devleti çökerttiği ve yerli işçileri istikrarlı ve onurlu bir yaşam sürmekten alıkoyduğu iddia edilmektedir. Ancak durum bu mu?

• Abartılı boyut: Uluslararası göçmenler dünya nüfusunun yalnızca yüzde 3.6'sını oluşturmaktadır.
• Abartılı coğrafya: Mültecileri korumanın ezici yükü, zengin Kuzey'in değil, Güney'deki yoksul ulusların omuzlarındadır.
• Abartılı dil: “Yasadışı” sıfatı, "göçmen" isminin anlamını şekillendirir ve ardından onu gölgede bırakır. Sadece göçmen olmak bile bir kural ihlali olarak muamele görür.
• Ekonomik argüman: İstihdamın yüzde 1'i oranındaki bir göçmen girişi üretimi beş yılda yüzde 1 artırıyor. Bu artışın üçte ikisi artan ‘emek verimliliğine’ dayanıyor.

Vijay Prashad’ın yazısı

Büyük sermaye dünya haritasını neden yeniden çizdi?

İki yüz yıl sonra ‘yeniden çizilen’ dünya haritasının finansörleri Ford, Bloomberg, eBay kurucusu Pierre Omidyar, Conrad N. Hilton Vakfı, Hewlett Vakfı ve George Soros… Küresel sermaye ve çok uluslu vakıflar, Afrika'nın 'yoksul ve riskli' algısını yıkmak için milyonlarca dolar döküyor. Bu algı, kıtaya her yıl 4.2 milyar dolar ekstra faiz yükü getiriyor. ABD merkezli dev teknoloji ve finans tekellerinin fonladığı, başta dünya haritası yeniden çizmek üzere sürdürülen kampanyaların asıl hedefi ise yatırım risk primini düşürmek ve sermayeyi çok daha düşük maliyetle Afrika'ya ihraç edebilmek.

Dicle Sezen Öz’ün haberi

(Dış Haberler)