Tarihe gömülür

Boşalan çanta

Yalnız kitaplarım kaldı çantamda. Ne para, ne pul, ne başka bir şey. Bir defter, bir kalem bir de küçük bir ayna. O da kayıp son zamanlarda.

Tarihe gömülür

“Eylül toparlandı gitti işte/Ekim falan da gider bu gidişle/Tarihe gömülen koca koca atlar/Tarihe gömülür o kadar.” Turgut Uyar (Acıyor Şiirinden)

28 Nisan 1960

Beyazıt’ta, Çınaraltı’dayız da. Büyütmek için özgürlüğü. Hep birlikte. Özgürlük Meydanı’nda.

Ölmeden

Ben bu toprağı yaz, kış yaşıyla kurusuyla üstümde taşıdım/taşıyorum. Yaşadıkça. Üstümü örtmek için. 

Dünya yanıyor

Yanan bir şey var, ormanlar değil,

Gökyüzü yanıyor, yıldızlarla değil,

Füzeler SİHA’larla. Sönmeden,

Söndürülmeden, dünyayı yakarak.

Duyan var mı?

Sesimi duyan var mı?

Yerin altından değil, yer üstünden sesleniyorum. Yıkıntılar arasından. Açlığın, yokluğun, yoksulluğun elverdiğince. Açız, yok yoksuluz, ölüyoruz/öldürülüyoruz. Duyan var mı

Ses verin

Sesime ses verin. Sular şırıl şırıl akarken, çiçekler renk renk açıyorken, buğdaylar başak vermişken, meyveler nakış gibiykense ses verin. Güneş çekilmeden.

Yarın için

Bugünden yola çıkmak gerek. Yürüyüşünü hızlandırarak. El ele, kol kola, omuz omuza olmalı, gönül gönle olunca yol boyunca. Yarınlara ulaşmak için.

Bir karanlıktan ötekine

Yer altından, kat kat karanlıktan binbir emekle söküp çıkardıklarımızı yer üstü karanlığında yok ettiler. Alın terimizin haklarını hiçe sayarak.