Gözüm aydın, gönlüm kara

Uçtukça

Uçun kuşlar uçun. Sıyırarak karanlık bulutları, maviliklere doğru. Uçtukça artacaktır kanadınızın rüzgarı. Havalandırmak için dünyayı.

Gözüm aydın, gönlüm kara

Gözüm açılınca baktım. Kırmızı daha kırmızı, sarı daha sarı, yeşil daha yeşil, mavi daha mavi imiş. Dünyam aydınlandı. Karanın daha kara olduğunu görünce gönlüm karardı.

Yol açık

Eksik ne varsa tamlanır bir kez yola çıkıldı mı... Sabah olur, güneş çıkar, yol açılır.

Değişim

Yeni bir bahar gelecek. Baş ağrıların dinecek. Yol yol akan sularla şırıl şırıl. Şelaleler oluşacak. Kışın karları eriyip gidiyorken.

Duvar

Dört duvar arasında günler uzadıkça ne anılar ses veriyor ne düşler avutuyor. Duvarlar yıkılmadıkça.

Yaşamasız

Duvarların, parmaklıkların ardında yapayalnız, ayakta. Dikilip duran bir ağaç gibi. Dalsız, yapraksız, ne bir çiçek, ne bir böcek.

Kadınımız

Kendini yakanda bir çiçek olarak gören, seni sırtını yasladığı bir ağaç diye alan kadınımız/kadınlarımız.

İncir

Taşı delen incir daha neyi delmez ki... Yıkıntıları, yokluğu, yoksulluğu sürecektir yayıldığı topraklarda.

Ayrımsız

“Erkek dişi sorulmaz, muhabbetin dilinde / Hakk’ın yarattığı her şey yerli yerinde / Bizim nazarımızda, kadın erkek farkı yok / Noksanlık, eksiklik senin görüşlerinde.”
Hacı Bektaş Veli