Komünizm bitti de antikomünizm bitmedi mi?

Geçtiğimiz hafta ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio ‘aşırı-solu’ güncel bir terörizm tehdidi olarak niteledi ve komünizmi hedef tahtasına koydu. ‘Siyasi terörizmin dirilişi’ konferansı, 66 ülkeden temsilciyle bu konuyu ele almak için toplanmıştı.

Rubio şöyle diyordu: “Kendilerine antikapitalist, antiemperyalist, komünist, anarşist ya da Marksist diyebilirler. Bunların hepsi aynı. Bu eşitlik, adalet ve özgürlük diliyle gizlenmiş zehirli bir kindir - güzellik ve doğruluk olanı yıkmak, yerle bir etmek için duyulan ezici bir ihtiyaçtır. Bunu, içi sadece çirkinlikle dolu olan ve dünyaya şiddet ve terör dışında sunacak hiçbir şeyi bulunmayan insanlar adına yaparlar.”

Rubio, “Batı’dan nefret ediyorlar çünkü Batı büyüktür” diyerek solcuları ‘sinsice yayılan karanlık’ ve ‘uygarlık düşmanı’ olarak tanımladı. “Bu ağları tuğla tuğla sökeceğiz” diyerek ‘aşırı-sol teröre’ karşı mücadele sözü verdi.

***

Bu sözler şaşırtıcı değil. Antikomünist propaganda, ABD için en az BigMac kadar ‘Amerikalı’ bir değer. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra sosyalizm, halklar için gerçek bir alternatif olarak ortaya çıkınca, sosyal-demokrat ‘tavizler’ verilir. Tabii şeytanlaştırma da bu sürece eşlik eder. Bu cadı avının en bilinen örneği 1950’lerdeki McCarthyizm’dir. Binlerce kişi sol görüşleri nedeniyle işinden edilir, hapsedilir, kara listeye alınır. Akademiden beyaz perdeye uzanan bir kampanya başlatılır.

ABD’nin kukla rejimleri aracılığıyla çarpık bir komünizm algısı dünyaya yayılır. Fakat ‘korkunun’ merkeze alındığı bu şeytanlaştırmanın en büyük hasarı yine ABD’de görülür. Gerçeklikten en uzak, en saçma ithamlar burada kökleşir.

Sovyetler çökünce ‘tehdit’ bitti denilir. Berlin Duvarı yıkılır, ‘yeni dünya’ müjdelenir.

Aradan yıllar geçti. Moskova’daki son kızıl bayrağın indirildiği yıl doğanlar bugün orta yaşlı. Peki neden Rubio gibiler hâlâ bu ‘tehdit’ten söz ediyor? Madem ‘Komünizm tarihe karıştı’ neden Washington hâlâ ‘aşırı-sol terörizmle mücadele’ ediyor?

Bunun iki nedeni var. Öncelikle antikomünizm, ABD siyasetinde kim hedefte olursa olsun ‘geçer akçe’dir. Rubio’nun net örnek vermeden ‘radikal sol’ genellemesi yapması bundan kaynaklanıyor. İkincisi, 1991’den sonra ABD yeni ‘düşmanlar’ edindi. ‘Terörist’ damgası Irak ve Afganistan işgallerini meşru göstermek için kullanıldı. Bugün hâlâ aynı sihirli sözcük İran’a yönelik ABD saldırılarına ya da İsrail’in Gazze’deki soykırım savaşına gerekçe gösteriliyor.

Ama Rubio’nun söylemi sadece propaganda değil. Söylemini ideolojik bir zemine taşıyarak şöyle diyor:

“En sık duyduğumuz eleştirilerden biri ‘Komünizm teoride güzel ama pratikte işlemez.’ Bu yanlış, komünizm teoride de kulağa güzel gelmez. Onların tasavvur ettiği dünya küçük, dümdüz, gridir.”

İşte bu meydan okuma, kapitalizmin insanlığa ‘vahşetin cazibesi’ ve ‘biat’tan başka verecek bir şey olmadığını gösteriyor. Oklarını komünizme çevirmesi, eşit ve adil bir dünyanın başka bir reçeteyle mümkün olmadığını dolaylıca itiraf ediyor.

Komünizmin ‘bitti’ dendiği günlerde ‘özgürleşen’ sermayeden başkası değildi. Yeni pazarlar ve egemenlik alanları emperyalist paylaşım savaşları başladı. Kazanılmış tüm sosyal haklar büyük ölçüde aşındı. Kâr hırsının insafına kalan iklim kriziyle yok oluşun ilk perdesi açıldı ve insanlık, geleceğin bu denli belirsizleştiği bir zaman dilimine sürüklendi.

Bugün neoliberal kuşatma sürüyor. Doğası gereği dünden daha şiddetli saldırıyor. Artık burjuva-liberal masallar, çağın sert gerçekliği içerisinde her zamankinden daha anlamsız duruyor.

Bizi bu karanlıktan çıkartacak olan hem teoride kulağa güzel gelen, hem de pratikte tıkır tıkır işleyen komünizmden başkası değil. Rubio gibilerin açıklamalarına alışan kulaklar için bu tanım ‘ürkütücü’ geliyor olabilir. Fakat üretim ilişkileri değişmedikçe, emek sömürüsü yok olmadıkça halklara gerçek tek alternatifi sunabiliyor.