Limon mu satsın?

Atanmayan öğretmenlerimiz, özel okullarda açlık ücreti ile çalıştırılıp tatillerde kapının önüne konulan öğretmenlerimiz yetmezmiş gibi şimdi bunlara tatillerde üniversite kapısına konulan profesörlerimiz, doçentlerimiz, doktorlarımız, bilim insanlarımız eklendi.

Neden?

Çünkü özelleştirilmiş eğitim kâr üzerine kurulmuş. Eğer yaz tatilinde bölümde, fakültede yaz okulu yoksa, öğrenci yaz aylarında da para verip ders almıyorsa “Hocaya ne gerek var” diye düşünen okul patronu için hoca fazladan masraf, mevsimlik işçi.

Oysa üniversite hocası yaz, kış, gece, gündüz demeden yazar, çizer, düşünür, üretir, çalışır. Ders verirken bulamadığı zamanı yazın makale yazarak, kitap yazarak değerlendirmeye çalışır. Kaldı ki özel okullar, vakıf üniversiteleri gelir gider hesaplarını yaparken, öğrenci ücretlerini belirlerken bir yıl üzerinden hesap yaparlar. Patron üniversiteden elde ettiği geliri holdinginin başka işlerine aktarmıyorsa, gelirinin kârından fazlasını gece hayatında, Paris sokaklarında, boğazdaki yalısında, inşaat işlerinde yemiyorsa hocasının maaşını neden ödemesin?

Yıllarını üniversiteye, öğrencilerine, eğitime vermiş bir üniversite hocası işini kaybedince ne yapacak?

Pazarda limon mu satsın?

Türkiye’de akademisyen sayısı 185 bin, nüfusu bizim yarımızdan biraz fazla İngiltere’de 244 bin, bizim ile hemen hemen aynı nüfuslu Almanya’da 285 bin. Almanya’nın bilimde, teknolojide neden Almanya olup, bizim muhteremlerin popolarının vazgeçemediği araçları üretiyor olmasının kısa cevabı.

Sorun ciddi. Bir ülke üniversite hocalarını işten atıyor, direnen hocasını kolluğa dövdürüyor, öğretmenini dövmek zorunda kalan genç polis intiharlarında dünya birincisi oluyorsa, beyni cebinden daha büyük olan her yöneticinin öğretmenine, hocasına kulak vermesi, onlara hak ettikleri değeri ve ücreti vermesi şart.

Yoksa hep birlikte cehaletin karanlığında boğulup gideceğiz.