Çıkış için halkın birleşik kuvveti!

“Maliye ve ekonominin dümeninde durduğu” söylenen Bakan, ha bugün, ha yarın, ha yarından da sonra, ama belki bir vakitler, “İşlerin düzeleceğini” açıklayarak işsizlik, yoksulluk ve açlık üreten sistemin “selameti” için sabır dilemeyi sürdürüyor. Saray üst bürokratlarından biri, emeklileri, maaşınız ödenebiliyor diye şükretmeniz gerekir mealinde sözlerle “Yakınıp durmayın!” demeye getirdi. Açlık sınırının 30 bin TL olduğu koşullarda yeni asgari ücretin “Ancak ve ancak 26 -27 bin TL olabileceği” rivayetleriyle işçiler “alıştırılmaya” çalışılıyor. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının “rakamlarla Türkiye’de sosyal yardım” verilerine göre, aşırı yoksul hane sayısı 2024 yılında 4.6 milyona çıkmıştır. Bankalara kredi borcu 4 trilyon 363 milyar TL’dir. Saray’dan kumanda edilen aygıt, bütün yakıt pompalarının bağlandığı devasa bir araç gibi ülkenin tüm ‘doğal zenginlikleri’yle maddi-mali kaynaklarını oligarkların taşınır-taşınmaz mülkine çeviriyor. 

‘Milli irade’den, ‘seçim ve sandık sonuçlarının kutsallığı’ndan söz edip burjuva demokrasisinin ‘alametifarikası’ gösterilen seçimleri, kazanamadıklarında geçersiz saymaktan geri kalmayanlar, işi, Kıbrıs’taki seçimleri kazananları ihanetle suçlayıp Kıbrıs’ın kuzeyinin Türkiye’ye ilhakının resmileştirilmesini istemeye kadar vardırdılar. İktidar gücünün himayesinde külhanbeylik taslayan gazeteciler, Kıbrıs’ın kuzeyindeki halkın çoğunluğunu “Yunanistan, Rum kesimi, İsrail” gibi güçlerin yanında yer almakla suçladılar.

Saray rejimine muhalif ilerici sanatçı, gazeteci, yazar ve bilim insanlarına yönelik kara propaganda devam ediyor. Erdoğan yönetiminin politikalarına karşı eleştirel haber yapan gazeteciler ya gözaltı ve tutuklanma tehdidiyle yüz yüze kalıyor ya da Belgeselci H. Tosun’un başına geldiği türden saldırılara hedef oluyor. Çoğunluğu Kürt ulusal mücadelesinde öne çıkmış binlerce siyasetçi zindanlarda tutsak durumda. Bazısı ağır hasta olan CHP’li belediye başkanları yüzlerce yıllık ceza istemiyle yargılanıyor. Sendikalı olmak güya serbestti, hatta ‘Aynı anda iki sendikaya bile üye olma özgürlüğü var’dı! Balon patladı, yama tutmadı ve sendikasız genç işçilerin sendikalı olma çabasına girmeleriyle birlikte kapı önüne konmalarının neredeyse her hafta ya da her ay yeni örnekleri yaşanıyor.

23 yıldan beri ülkenin en değerli kıyı bölgelerini, limanlarını, turizm yatırım alanları ve mekanlarını, maden sahalarını, enerji santralleriyle medya -iletişim ağları- araçlarını pay edenler arasındaki paylaşım dalaşı, iktidar gücünü elinde tutanların hamle üstünlükleriyle yeni bir safhaya girdi.

Partileri ve başkanlarının desteklenmesi durumunda ülkenin huzur ve güven merkezi olacağı söyleniyordu, sokaklar, mahalleler, kentler -ve hatta neredeyse köylere dek varan her yerde 14-15 yaşlardan başlayıp yukarıya doğru yaş alanların çetelerinden geçilmiyor. İnternet üzerinden kiralık katil tutmalar ve cinayet siparişi verip-almalar günlük rutine döndü. Sağ faşist ve gerici siyasetin en önündeki ‘simalar’la fotoğraf çektirip racon kesme piyasasında kuvvet ve finans kaynağına dönüştürenler ‘Ortalığı kana bulayacak’ kadar güçlendiler. Kadınlara yönelik şiddet ve cinayetler artan ivmeyle devam ediyor. Uyuşturucu, farklı çeşitleriyle ülke piyasasının en kârlı metası oldu. Araştırmalara göre kullanıcı yaşı 9-10’a, TÜİK türü kurumların verilerine göre 11-12’ye dek, daha küçük yaşlara doğru iniyor.

Eğitim düzeyinde kalite düşüklüğüyle ilk sıralardaki ülkede, 12 Eylül generallerinden miras kurumun yöneticileri süreyi de ‘İş ile eğitim arasındaki uyum ve iş insanlarının ihtiyacı’ anlayışıyla azaltma çabasındalar. İlk, orta ve lise eğitimi, ‘Şeri düzen ihtirasıyla yanıp tutuşanlar’ tarafından defalarca alabora edildi. Üniversite seçme sınavında hiçbir soruya doğru yanıt veremeyenler bile üniversiteli olabildi.

Holdingleşmiş, milyar dolarları çekip çeviren, büyük mülkleri, arazileri, işletmeleri olan ‘dini cemaatler’ i yönetenlerin miras ve ‘tahta oturma’ kavgaları sokaklara taştı. ‘İsmailağa Cemaatinin beyaz-siyah takımlı, güllü-takkeli ‘ordusu’ İstanbul’da gövde gösterisi yaptı. Bunlara mali ekonomik, hukuksal ve siyasi, askeri ve kültürel onlarca örnek eklenebilir. Sonuç şudur: Tüm bunlar kuşku götürmez biçimde kapitalist sömürü sistemi burjuva düzeni ve yönetim biçimiyle bağlıdırlar. Olağan işleyişiyle kapitalist üretim tarzı, emek gücünün sömürülmesine dayalı işleyişinde işsizlik, yoksulluk, açlık, savaş, baskı, yasak vs. üretir. Burjuvazi sınıf egemenliğini sürdürmek için her tür araca başvurur. Ancak örnekleri başka ülkelerde de görüldüğü üzere, bu işlerin yürütülmesi, sürdürülmesiyle görevli devlet aygıtı çarkını elinde tutanların politikaları da sınıfların ilişkisinde ve halk kitlelerinin yaşamında kimi zaman belirleyici işleve de sahip olacak şekilde etkide bulunur.

Saray rejiminin, yukarıda bazısına işaret edilen ancak çok daha kapsamlı baskı ve saldırı politikalarıyla halk kitlelerini sindirip susturma ve iktidarın devamını sağlamaya çalıştığı, giderek daha geniş kesimler tarafından da görülür durumdadır. CHP gibi ülkenin yüzyılında burjuva siyasetinin önemli bir ögesi olan bir partiyi Saray kumandasına alınmış “yargı” eliyle teslim alma çabası bu fikri güçlendirmiştir.

Ancak, giderek zorlandığının ve kitle desteğini yitirdiğinin de farkında olan Erdoğan yönetimi, yeni yasal -hukuki değişiklikler, yeni anayasa, terörsüz Türkiye söylemiyle beklentiler oluşturmayı da ihmal etmiyor. Hem olası yaygın protestocu tutumları önlemek hem de “barış, demokrasi, çözüm” beklentili anlayışlardan yararlanmak için dikkat dağıtıcı, “rıza üretici” manevralardan kaçınmayacağı daha önce de görüldü.

Bunlara aldanmaksızın, bu sömürü, baskı ve zor rejimini işbaşından uzaklaştırmak halk kitlelerinin yararına olacaktır. Günümüzde işçi sınıfı başta olmak üzere kentin ve kırın sömürülen ve ezilenlerin öncelikli sorunu bu doğrultudaki mücadelede birleşmektir.