Sel suları

Sabah olmadan

Karanlığı dinle, içinden çıkılmaz mı bir bak, karanlığın örtemediklerini göreceksin, sabah olmadan daha sıyrılabilmek için karanlıktan.

Korkmazlık

Korkan bir kez korkar, iki, üç, dördüncüde alışır, korkan korkmaz olur korkudan.

Yatağını bulur

Ne kadar önünü kesersen kes, akışını çevir, dere er geç yatağını bulur, denize ulaşır.

Ne kaldı

Bunca yalnızlık, bunca yoksunluklarla birlikte yoksulluk. Ne kalıyor bize hiçlikten başka. O da kaymazsa elimizden boşlukta.

Sel suları

Yıllarca yollarımızın, evlerimizin batak içinde olduğu bir bataklıkta yaşadığımızı anlamadığımızı, sel suları boğazımıza kadar çamura batırarak öğretti.

Yağmur sonrası

Fırtınanın, yağmurun sonunda bize kalan çamur olur, çamur kurudu mu tozlaşır, rüzgârla savrularak toz fırtınaları estirir.

Ayrımcılık

Yükseltilen duvarlarla ayırıyorlar bizi birbirimizden. Her gün, her saat yükselen gökdelenlerle üsttekiler, alttakiler diye ayıran. Bir de yükselen hapishane duvarları, adım başı çoluğu çocuğundan ayıran.

Kalmamış

“Ve deyim ki dünya senin halına / Gayri bakılacak yüzün kalmamış / Bölüşmüşler servetini malını / Bir yara saracak bezin kalmamış.” Hasret Gültekin

Şu güneşin işleri 

Sabah güneşi uzatınca gölgemi öğle güneşi bastırıyor tepeden. Kısaltıyor hem gölgemi hem beni. Akşam güneşi silerek yerimizden ediyor ikimizi, karalara bürünürken kendisi.