Boğuntu

Güneşsiz

Saray tepede, göğe değer kubbeleri. Işığı kestiğinden karanlığa batmıştır yerdekilerin güneşi görmeyen evleri.

Korkutanlar

Korkutanlardır en çok korkanlar, korkuları arttıkça korkunçlukları daha da artar.

Boğuntu

Ortalığı altüst eden selin sularına sabahın erken saatlerinde bir televizyon da kapıldı. Gösterecekleriyle söyleyecekleri resim resim, sözcük sözcük kara çamura bulanarak boğuldu.

Yollar kapandı

Ne kadar yol açıldı, köprü, geçit. Ulaşım kolaylaştı. Özelleştirilmeden. Parası olmayanlara kapanmadan.

İçimiz köreldi

Havalar bozdu da ondan mı gökyüzü içine kapandı. Kapattı kapılarını. Karanlık katlandı. Gözümüz görmez oldu. Hepimizi kör eden bu karanlık, içimizi de köreltti.

Yoksul yazar

Kağıdımız saman kağıdı, kalemimiz kurşun kalemi. Yüreğimiz silme sevgi.

Ferahlık

Nice karanlıkta kalsan da pencereni boyat, camını parlat. Hemen aydınlanmazsa da ortalık, yüreğin ferahlar.

Kış geliyor

Koskoca yaz geçti de, yağmurlarla yüzünü gösteren kış geçmez mi? Geçer de, elini kolunu sallayarak mı geçer, yeri göğü birbirine katarak mı yoksa?

Kış biterken

İpil ipil esen rüzgar açsın kapını. Gün güneş girsin içeri. Gözün gönlün açılsın. Yüreğin neşeyle dolsun.

İnsanca yaşamak

Yaşadıklarımız gözümüze de gönlümüze de bir mutluluk resmi çizebiliyorsa yaşamdır. İnsanın insanca yaşayabileceği bir dünyada.

Yıkılmadıkça

Duvarlar hep yükselecek. Kuşlar gibi parmaklıklar ardındaki kafesler içinde bırakılacak insanlar. Yıkılmadıkça duvarlar, sökülmedikçe parmaklıklar, yerle bir olmadıkça kafesler.