HABAŞ katliamı hepimizin meselesidir, birleşelim harekete geçelim

Merhaba Evrensel Okurları Ben Gebze’de yaşayan bir metal işçisiyim.

İzmir'deki HABAŞ Demir Çelik fabrikasında 19 işçi hayatını kaybetti. Haberi ilk olarak Evrensel'in paylaşımından gördüm. Ardından birkaç arkadaşımla paylaştım. Geçmiş olsun mesajları geldi. Ancak ötesi yoktu.

Hani derler ya, “Ateş düştüğü yeri yakar.” Sanki böyle bir tutum içindeyiz. Oysa bu ateş yalnızca HABAŞ işçilerinin üzerine değil, bütün işçi sınıfının üzerine düşmüştür. Bu katliam yıllardır sınıf kardeşlerimizin başına geliyor. Dolayısıyla yapılması gereken yalnızca bir başsağlığı mesajı yayımlamak, bir açıklama yapmak ya da taziyede bulunmak değil. Bu katliamlara neden olan kapitalist düzene karşı bir mücadele hattı oluşturmak ve bunun gereklerini yerine getirmek zorundayız.

Ben de HABAŞ işçileri gibi Türk Metal Sendikası üyesiyim. Peki, sendikalı olmak bu mudur? Örgütlü olduğumuz sendikanın yalnızca bir taziye mesajı yayımlaması için mi sendikalıyız? Sendikalı olmak, yalnızca kendi işyerimizdeki sorunlara çözüm aramaktan mı ibaret? Sendikaların ve konfederasyonların işçi sınıfı için var olduklarını söylemeleri, toplu iş sözleşmeleriyle az çok hak elde etmeleri yeterli mi? Bence kesinlikle yeterli değil.

Gerçek anlamda bir mücadele göremiyoruz. Üstelik işçilerin katledildiği patlamanın yaşandığı gün Türk Metal Sendikası işçileri fabrikaya çağırıyor. Peki, sen neden varsın Türk Metal? Sermaye sınıfı için mi, patronların çıkarları için mi, yoksa gerçekten işçi sınıfı için mi?

Eğer işçi sınıfı için varsan, bir taziye mesajının ötesine geçmen gerekmiyor mu? Bu ülkede nerede örgütlüysen orada iş cinayetlerinin son bulması için, sonuç alana kadar işçilerle birlikte mücadele etmen gerekmiyor mu?

İşçilerin canı, patronların maliyet hesaplarında pazarlık konusu olamaz, olmamalıdır!

Bütün bunlar bize bir kez daha gösteriyor ki karşımızdaki düzen hayatın her alanında işçilerin yaşamını zindana çeviriyor. Ne zaman, nasıl ve hangi koşullarda öleceğimize kadar bizim üzerimizde söz sahibi olduğunu düşünüyor. İşçiyi bir makinenin dişlisi olarak görüyor. Biri ölür, yerine diğeri gelir anlayışıyla hareket ediyor. Ancak bu düzenin değişmesi gerekiyor.

Gücümüz birliğimizden gelir

Bu nedenle sendikalı-sendikasız bütün işçiler olarak üretimden gelen gücümüzün farkına varmalı, patronların Meclisi'nden değil, işçi ve emekçilerden yana bir bütçe planlaması için mücadele etmeliyiz. Bunun için de hayatın her alanında yan yana gelmemiz gerekiyor.

Başta iş cinayetlerinin son bulması, sorumluların tepeden tırnağa cezalandırılması, çalışma ve yaşam koşullarımızın iyileştirilmesi ve vergide adaletin sağlanması için bir araya gelmeliyiz. Hem bütçe görüşmelerinin seyrini değiştirmek hem de sermaye sınıfının kendi çıkarları için yürüttüğü mücadeleye karşı kendi sınıfımızın mücadelesini büyütmek zorundayız. Başka bir seçeneğimiz yok.

Bu açıdan DİSK'e bağlı 14 sendikanın aldığı kararla yapılan “Ortak taleplerimizle birleşelim” çağrısını ve 29 Kasım'da İstanbul Kartal'da gerçekleştirilecek mitingi önemli buluyorum.

Bu miting, bugüne kadar yaşadığımız bütün sorunları ve şikâyetlerimizi ortak bir dille haykırmak, sermaye sınıfına birliğimizi ve gücümüzü göstermek açısından önemli bir fırsat. 15-16 Haziran büyük işçi direnişlerini de hatırlayarak bütün işçi kardeşlerimi bu mücadeleyi büyütmeye çağırıyorum.