DEÜ Hastanesinden sağlık işçileri: Yeni bir düzen kurmak zorundayız

Çağlar Barut
DEÜ Hastanesi sağlık işçisi

Geçmişte de oldu bugün de olmaya devam ediyor; çünkü tedbir almayan, insanı değil kârı kutsayan bu düzen değişmiyor. Tıpkı depremde olduğu gibi; o yıkımlarda zengin-fakir, ev sahibi-kiracı demeden hepimizin canı yandı, masumlar toprak oldu. Çünkü suyu israf eden biziz, sokağa canları atan biziz, malzemeden çalan da biziz. Para için her şeyi, her yeri yok ediyoruz; fakat unuttuğumuz bir şey var: Bu hırs, en sonunda kendi geleceğimizi yiyor.

Aliağa’da olan da bu acı gerçeğin bir başka yüzüdür. Ama unuttukları bir şey var; bu adaletsiz çark böyle dönmez. Deprem bu ülkeye nasıl ortak bir acı yaşattıysa, bu iş cinayetleri de bize bu düzenin kökten değişmesi gerektiğini haykırıyor.

Bir ülkenin kalkınması, işçinin kanı ve canı üzerinden yazılamaz. Bugün Aliağa'da toprağa verdiğimiz sadece birer işçi değil; bu ülkenin yarınları, çocukların hayalleridir. 'Kader' diye yutturulan bu cinayet düzenine karşı; çocukların babasız kalmadığı, annelerin ağıt yakmadığı, sermayenin değil insanın korunduğu yeni bir düzeni kurmak zorundayız. Çocuklarımızın eline kazma kürek değil, kalem yakışacak; bu ülkenin en değerli hazinesi işçinin alın teridir, ticarî hırs değildir.

Bu düzeni hep birlikte değiştirmek, yarınlarımıza ve çocuklarımıza borcumuzdur.

---

Halil Atlas
DEÜ Hastanesi sağlık işçisi

Sermaye hırsının, denetimsizlik girdabının ve "kader" ambalajıyla meşrulaştırılmaya çalışılan zincirleme ihmallerin bedelini bu ülkede en ağır, en çıplak haliyle işçiler ödüyor.

İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir-Çelik Fabrikası’nda tavan vincinin kopmasıyla meydana gelen ve 19 işçinin yaşamını hayattan koparan son facia, ne bir ilk ne de anlık bir şanssızlık. Bu topraklarda iş cinayetleri; göz göre göre gelen, raporlanan, uyarısı yapılan ancak "maliyet" kalemi olarak görüldüğü için kulak arkası edilen kurumsal bir vurdumduymazlığın sonucudur.

Her sabah helalleşerek evinden çıkan, çocuklarının rızkı için eritme ocaklarının, maden galerilerinin, güvencesiz iskelelerin ortasına atılan işçiler; kar hırsının kurbanı olmaya devam ediyor. Adına "kaza" dedikleri şey, aslında mevzuatların uygulanmaması, denetimlerin kâğıt üzerinde kalması ve insani çalışma koşullarının birer lüks gibi görülmesidir. Bir fabrikanın doğalgaz hattının üzerine vinç düşebiliyorsa, orada sadece teknik bir arıza değil, işçi sağlığı ve güvenliğini hiçe sayan devasa bir yönetimsel körlük var demektir.

Demokrasinin ve adaletin ölçüsü, sokakların güvenliği kadar fabrikaların, şantiyelerin ve madenlerin de ne kadar güvenli olduğuyla ölçülür. Bir ülkede işçiler üreterek büyütmeye çalıştıkları ekonominin altında ezilerek can veriyorsa, o düzende ahlaki bir çöküş var demektir. İş cinayetlerinin ardından açılan soruşturmaların, tutuklanan birkaç alt düzey sorumlunun ötesine geçmesi; denetimi yapmayan kamu görevlilerinden, işçinin canını yapısal yatırımdan ucuz gören patronlara kadar uzanması şarttır.

Kayıplarımızın ardından dökülen gözyaşları ve tutulan yaslar, ancak gerçek bir adalet sağlandığında ve "önce insan hayatı" ilkesi yasalarla değil vicdanlarla tahkim edildiğinde bir anlam kazanacaktır. Aksi takdirde, her yeni gün bir başka işçinin daha ihmaller zincirinin son halkası olmasına seyirci kalmaktan öteye geçemeyiz. İşçilerin hak ettiği şey fıtrat veya ölüm değil; insanca çalışmak, insanca yaşamak ve akşamları evlerine sağ salim dönebilmektir.