HABAŞ manşetinden katliama uzanan cezasızlık çarkı: Beş gün arayla gelen kurşun, on beş ay sonra gelen katliam

İzmir - Gazetemizin 8 Ağustos 2025 tarihinde birinci sayfasından yayımladığı "Peşin Çalan" manşeti, ağır sanayi devi HABAŞ bünyesindeki sömürü çarkını ve işçilerin hak gasplarını tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyordu. Şirket patronu Mehmet Rüştü Başaran'ın işçilerin ücretlerinden yaptığı yüzde 33 oranındaki kesintiyle kasasına milyonlarca lira kazanç sağladığını belgeleyen bu haberin üzerinden henüz beş gün geçmişken, gazetenin İzmir bürosu gece yarısı kurşunların hedefi haline geldi. 13 Ağustos 2025 gecesi Alsancak'taki büro önüne gelen saldırgan, binanın kapısına ve gazete tabelasına peş peşe ateş açtı. Kamera görüntülerinde yüzü açıkça belli olan saldırganın gazetemizin bürosu önüne geldiğinde durup Evrensel İzmir temsilciliği yazan kapıya ve üstteki tabelaya silahındaki tüm kurşunları boşaltıp geldiği dar sokaktan koşarak kaçtığı görülüyordu. Olay yeri incelemesinde tabelaya ve binaya çok sayıda merminin isabet ettiği kayıtlara geçti.

Polisin görmezden geldiği deliller ve toplanmayan kayıtlar

Saldırının hemen ardından olay mahalline gelen emniyet birimlerinin tutumu, sürecin en başından itibaren nasıl ele alındığını gösterdi. Sokaktaki boş kovanları toplayan polis ekipleri, tüm iletişim bilgilerimiz ellerinde iken, gazetenin İzmir temsilcisi olan bana ya da muhabir arkadaşılarımıza haber vermediği gibi büro içine girip herhangi bir can kaybı ya da yaralanma olup olmadığını dahi kontrol etmedi. Saldırıyı, sabah büroyu açmak için geldiğimde komşu esnaflardan öğrendim. Alsancak gibi İzmir’in merkezinde, diplomatik temsilcilerle komşu bir sokakta gerçekleşen saldırıya ilişkin kamera, plaka tanıma ve çevre güvenlik kayıtları da doğru düzgün toplanmadı. Gazemizin ulaştığı ve yayınladığı iki farklı kamera görüntüleri ise gazetemizle aynı sokakta yer alan bir otoparka ait görüntülerdi. Eylemde kullanılan silah ile sanığın attığını öne sürdüğü cep telefonu hakkında da kapsamlı bir arama yapılmadı.

Tetikçiden servis taşeronuna uzanan telefon kayıtları

Saldırıyı gerçekleştiren 22 yaşındaki İsa Can Biler ile kendisini olay yerine getiren İbrahim Halil Yapıcı hakkında yürütülen adli süreç, organize bir tehdidi sıradan bir olay gibi gösterme yaklaşımıyla yürütüldü. Sanık Biler, alkollü olduğunu ve rastgele ateş açtığını savunarak hedef gözetmediğini iddia etti. Buna karşın dava dosyasına giren telefon trafiği ve iletişim kayıtları, olayın arka planındaki ağlara işaret ediyordu. İncelemelerde Biler'in olay sürecinde en yoğun irtibat kurduğu kişiler arasında Emirhan Kırkpınar adı yer aldı. HABAŞ fabrikasına işçi servisi taşımacılığı yapan ve AKP-MHP ile siyasi bağlantıları bulunan Kırkpınar ailesiyle olan bu görüşmeleri sanık, aynı mahalleden tanıdığı ve sevdiği bir büyüğü şeklinde açıklayarak doğruladı.

Cezasızlık zırhıyla kapatılmak istenen soruşturma

Gazetemiz avukatlarının tüm başvurularına rağmen emniyet ve savcılık, tetikçi ile HABAŞ bağlantılı çevreler arasındaki ilişki ağlarını derinlemesine araştırmaktan kaçındı. Kayıtlarda çıkan isimlerin tanık sıfatıyla dinlenmesi yönündeki talepler dikkate alınmadı. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı, saldırının arkasındaki azmettiricilerin ortaya çıkarılmasına yönelik suç duyurusuna kovuşturmaya yer olmadığı kararı verdi. Mahkemenin soruşturmanın genişletilmesi gerektiği yönündeki işaretine rağmen savcılık makamı dosyanın kapsamını genişletmedi. Basın özgürlüğüne ve halkın haber alma hakkına yönelen bu silahlı eylemi yalnızca “mala zarar verme” çerçevesine hapseden yargı anlayışı, tutuklu sanığı henüz ikinci celsede tahliye ederek dosyayı cezasızlıkla sonuçlanacak bir yola soktu.

Organize suskunluk: Habaş'ı yazan kurşunlandı, soru işaretleri hasıraltı edildi

Gazetemize yönelik kurşunlamanın cezasız bırakılması ile sanayi tesislerindeki denetimsizlik ortamı birbirini besleyen bir tablo çizdi. Gazetemiz Genel Yayın Yönetmeni Hakkı Özdal, HABAŞ iş cinayetleri sonrası yaptığı sosyal medya paylaşımında bu iki olay arasındaki doğrudan ilişkiye dikkat çekiyordu. HABAŞ manşetinden beş gün sonra İzmir büromuzun kurşunlandığını hatırlatan Özdal, kapılarına gönderilen tetikçinin fabrika çevreleriyle ilintisinin tüm uyarılara rağmen araştırılmadığını ve tam on beş ay sonra aynı fabrikada on yedi işçinin can verdiği facianın yaşandığını ifade etti.

Aliağa tesislerinde yıllardır yaşanan ölümleri, düşük ücretleri ve ağır çalışma koşullarını yazan Evrensel’e yönelen namluların hesabı sorulmadığı için patronların pervasızlığı kesintisiz biçimde sürdü. Gazete bürosunun kurşunlanmasını hafifleten, delil toplamayan ve failleri serbest bırakan cezasızlık düzeni, on yılda en az 29 işçinin yaşamını yitirdiği fabrikadaki yeni iş cinayetlerinin önünü açtı. Gerçekleri yazan gazete ve gazetecilere gözdağı verenler ile işçilerin can güvenliğini hiçe sayan sermaye düzeni arasındaki bu karanlık bağ, cezasızlık zırhı parçalanmadıkça benzer acıların yaşanmaya devam edeceğini gösteriyor.