Fransa Senatosu seçimleri: Neofaşist parti ilk kez grup kurdu

Strasbourg - Fransa’da Senato için seçimler yapıldı. Seçimlerin en dikkat çekici sonucu neofaşist Ulusal Birlik’in (RN) ilk kez Senato’da grup kurabilecek sayıya ulaşması oldu. 348 sandalyeli Senato'nun 178 üyesinin yenilendiği seçimlerde parti, mevcut üç senatörüne yenilerini ekleyerek grup kurmak için gereken 10 senatör barajını aştı.

Bu sonuç, Ulusal Birlik’in yalnızca parlamentodaki temsilini artırdığını değil, yerel yönetimlerdeki etkisini de genişlettiğini gösteriyor. Fransa’da senatörler doğrudan halk tarafından değil, büyük bölümü belediye meclisi üyelerinden oluşan yaklaşık 93 bin “büyük seçmen” tarafından belirleniyor. Bu nedenle Senato'daki güç dengeleri, yerel düzeydeki siyasi örgütlenmenin de bir göstergesi sayılıyor.

Sağ ve merkez, çoğunluğunu korudu

Seçim sonuçları, RN’nin ilerlemesine rağmen Senato'daki genel dengeyi değiştirmedi. Cumhuriyetçiler ile merkez sağ gruplar üst meclisteki hakimiyetlerini korudu.

Böylece Senato’da hem RN’nin güç kazanması hem de sağ-merkez çoğunluğun korunması birlikte yaşandı.

Solda karma tablo

Sol partiler seçimlere birçok bölgede ortak listeler ve yerel anlaşmalarla girdi. Sosyalist Parti (PS), Fransa Komünist Partisi (PCF) ve Yeşiller, bazı bölgelerde iş birliği yaparken, farklı bölgelerde ayrı adaylarla yarıştı.

Komünist Parti yenilenen dört senatörlüğünü korudu. PS ise bazı bölgelerde kazanç, bazı bölgelerde kayıp yaşaması nedeniyle genel tablonun büyük ölçüde dengede kalması bekleniyor.

Sol içindeki ayrışmalar Senato seçimlerine de yansıdı. Buna rağmen Boyun Eğmeyen Fransa (LFI), Rhône bölgesinde ilk kez bir senatör seçtirmeyi başardı.

Cumhurbaşkanlığı seçimlerine giderken…

Fransa’da hükümet Ulusal Meclis'e karşı sorumlu olsa da Senato yasama sürecinde önemli bir rol oynuyor. Senatörlerin dolaylı seçimle belirlenmesi nedeniyle Senato sonuçları, partilerin yerel yönetimlerdeki örgütlenme gücünü yansıtıyor.

27 Eylül seçimleri, 2027 Cumhurbaşkanlığı seçimi öncesinde partilerin yerel güçlerini ve ittifaklarını ölçmeleri açısından da önem taşıyor. Ancak seçimlerin doğrudan halk oyu yerine “büyük seçmenler” tarafından yapılması nedeniyle sonuçlar, cumhurbaşkanlığı yarışına ilişkin doğrudan bir gösterge olarak değerlendirilmiyor.