Kek

Kek severim. Hele üzümlü, cevizli olursa bir başka olur. Alacalı kakaolu da fena sayılmaz ama ille de rendelenmiş portakal kabuğu ile hoş bir koku verilmiş olanın tadı başkadır. Yanında da çay olursa bademlisi de güzel gider.

Bir de iki ayaklı olanı vardır “Kek”in. Liseden “Kek Müştak”, mahalleden “Kek İrfan” gibi. “Hesabınızı teröristler ele geçirdi” denilip paralarını uyanıklara kaptıran “Kek profesörleri”, “Kek generalleri” bile gördük.

Milletin “Kek”liği ile dalga geçerken sonunda biz de “Kek”lendik.

Yer Hendek. İstikamet devlet malı TEM üzerinden önce İzmit, sonra İstanbul. Zaman, geceye doğru. Konum, sol şerit. Sağda tır duvarı. Üstte ışıklı bir yazı; “TEM otoyolu kapalıdır”. İki tır tekerinin arasından her nasılsa görmeyi becerdiğim, ama sadece mavi “İzmit” yazısını okuyabildiğim, taşa dayanmış bir tabela. Görmek mucize, dönmek imkansız. Sonra TEM bitiyor. Biz dahil cümle “KEK”ler mecburi istikamet, “Kuzey Marmara Otoyolu.” Otoyol, otoyol olalı bu kadar “Kek”i bir arada görmemiştir. Kamyonlar hariç. Onlar “Kek” değil, “kurban.”

En azından üzümlü, bademli kek sınıfına girmemek, bir an önce en kısa yoldan yurdumun yolu E5’e atlamak için fırsat kolluyoruz. “Kek”lendiğini anlamayan portakal kabuğu rendeliler doğru Yavuz Sultan Selim köprüsüne. İlk delikten dışarı çıkıyoruz. “Hop, yap, işlet, sonsuza kadar keyif et firmasının patronun içkisine buz parası, 310 lira. İlk Tokat sonrası kendimize gelemeden gir, çık bir 45 lira daha.

Hani insan merak ediyor, “Hesabınızdan teröristlere...” filan deyip “Kek”leyemedikleri kekleri, arada sırada, “Gölcük, Karamürsel yolu kapalı” deyip Osmangazi köprüsüne, “Arabalı vapurun çarkına limon kabuğu kaçtı,” deyip Çanakkale köprüsüne, “Tuz gölünün suyu taştı” deyip Ankara-Niğde otoyoluna gönderip, üzümlü kakaolu, ahududulu kekler olarak, “Kek”liyorlar mıdır?