Günaydın

KIŞ ÜSTÜMÜZDE

Kışı sırtımızda taşıyoruz. Yağmasa da kar, açsa da güneş. Ağırlığı sırtımızda. Yaza kadar.

YAŞATMANIN ŞAİRİ

Atılımcı bir kuşağın şairiydi Süreyya Berfe. Atılgan bir şair. Yaşamın, aynı zamanda yaşamanın şairiydi. Yaşatılanlara karşı özgürce yaşamanın ve yaşatmanın şairi.

NE KIŞ

Hava hep kapalı. Kapkara bir kış. Kapılar kapalı üstümüze. Kilit vurulu kimileri. Ne kar yağıyor. Beyazlansın ortalık. Ne güneş açıyor. Aydınlansın karanlık.

AÇIK KAPALI

Evler kapalı. İçine kapanmış herkes kendinin. Dışarıda yollar açık. Dümdüz uzuyor her yere. Yürüyen yokken üstünde.

YARIN BAYRAM

Uykularımız paramparça. Düşlerimiz yarım yarım. Her gece. Yaşadıklarımız bölük pörçük. Ağır aksak. Her gün. Bayram olsa da yarın.

SEVDİĞİM

Gündüzlerime uzak. Görmediğim. Gecelerime yakın. Düşlerimden bildiğim. Çok mu oldu, az mı kaldı buluşmamıza bilmediğim. Sevdiğim.

GÜNAYDIN

Yeni bir yaşam başlıyor olmalı güneş her açtığında. Evler ışıl ışıl. Yollar, insanlar. Tıkır tıkır işleyen taşıtlarla. Dolup boşalan okullar, fabrikalar. Akşam oldu mu geceler boyu süren yaşam kararlığı aydınlatan ışıklarla. Sessizce uyanılacak bir sabahla.

YUMMADAN

Gör savaşta öleni, öldüreni. Yakanı, yıkılanı. Yerinden kalkamayanı. Yoksulluktan mı, açlıktan mı, sevdadan mı? Yersizi, yurtsuzu. Yummadan gözlerimi.

BOŞLUK

Ne duvar, ne pencere, ne cam. Sokaksız, caddesiz. Aydınlık mı aydınlık. Her gün. Göz alabildiğine bir boşluk.