Çoğalma

DIŞARSIZ

Bir açtı, bir kapadı hava. Günler geçti. Olduğumuz yerde kaldık biz. Bir adım ne ileri, ne geri. Odalarda. Hücrelerde. Koğuşlarda. İçerideyiz hepimiz. Dışarsız.

O YERDE

Ağaçlar bulutlara değer. O yerde. Deniz gökyüzüyle birleşir. Güneş doğduğunda.

İSTANBUL’U YAZMAK

Ne güzeldir İstanbul’u yazmak. Bir iç çekişiyle: “Ah güzel İstanbul, ne güzelsin!” demek. Güzellikleri özgürce, eşitlikle paylaşamayıp hayıflanmak sonra. Bütün zenginliklerle güzelliklerin uzağında kalmak.

ARINMA

Edebiyat, sanat yolumuzu aydınlatır. Yüreğimizin aynasıdır. Yol boyunca yaşamımızı bölen karanlıklardan arındırır.

HALAY

Dağlar gökyüzüyle birleşir. Yeryüzüyle ovalar. Yeşerir buğday. Çepçevre halaya durdukça insanlar.

KAPI DUVAR

Bir çıkmaz sokaktayız. Çevremiz kapı duvar. Üstümüzden gökyüzü, altımızdan toprak kayar.

ÇOĞALMA

Denize inen bir sokaktayım. Yalnız başıma. Rüzgarı saçlarımda. Kokusunu soluyorum. Artan her adımda. Ufkum açılıyor yanına vardığımda. Çoğalarak martılarla.

YAĞMUR YAĞDIĞINDA

Mis gibi toprak kokardı yağmur yağdığında. Usul usul akıp giderdi sular. Sürükleyerek karanlığı. Toprak kokmuyor artık. Yağmurda. Sular birikirken karanlıkla.

NAR YARILMASI

Yarıl ey nar! Birken bin olalım. Yarıldığında narlar bir bir. Yeniden çoğalalım.