Demir Çelik fabrikası işçilerimize mezarlık oldu

Ben Aliağalıyım, bu topraklarda büyüdüm, yıllarca bu şehrin havasını soludum. Yaşanan bu facia hepimizin yüreğini yaktı. İnsan üzülüyor, öfkeleniyor ama en çok da çaresiz hissediyor. Aliağa; sanayisiyle, emeğiyle, ürettiği değerlerle anılan bir şehir. Peki ya burada yaşayan insanların can güvenliği? Artık üzülmekle, başsağlığı dilemekle yetinilmesin. İnsan hayatı hiçbir şeyden daha ucuz değil. Aliağa'nın insanı bunu hak etmiyor. Daha birkaç gün öncesine kadar gencecik bir insan bu hayattan koparıldı. Yıllardır bu demir çelik fabrikası işçilerimize mezarlık oldu. Biz artık bu işten sorumlu bütün yetkililerin hukuk karşısında hesap vermesini ve bu can pazarının artık son bulmasını istiyoruz.

Fabrika kurulduğu zamandan beridir yani 90'lı yılların başından beri hep aynı sistem ile ilerledi. İşçiler bu koşullarda mecbur çalışıyor, tamamen ekmek davası. Sendika patronlar birlikte büyük bir işbirliği içerisinde. Bu sendika hiçbir zaman işçi haklarının yanında durmadı. İşçiler hala fabrikaya çağrılıyor. HABAŞ yıllardır bu politikayı sürüyor. Ölümlü bir kaza olsa bile tek bir kırmızı çizgileri var o da işin aksamaması. Ölümlü kazalarda işçilerin ruh haline bakıldığı vakit hep bir korku hakim, şimdi de fabrikada herkes öyle. Kimse işinden olmak da istemiyor yani hep bir mecburiyet söz konusu. Herkes çocuklarını, evine götüreceği ekmeği düşünmek zorunda kalıyor.