Vardiyaya giden her işçi bilir; ‘ölüm riski’

Türkiye’nin yoğun gündemi içerisinde bir iş cinayeti ile karşılaşmak da artık o yoğun gündemin bir parçası haline gelmiş durumda. Türkiye bir iş cinayetleri ülkesi olduğundan her gün ismini bile öğrenemediğimiz işçilerin öldüğünü biliyoruz ve bazen de tıpkı soma gibi ermenek gibi hendek gibi dilovası gibi habaş gibi kitlesel bir biçimde katledilen işçileri görüyoruz.

Habaş iş cinayetlerini takip eden bizler için şaşırtıcı olmayan bir cinayet mahali. Ölen işçi sayısının artmasıyla yaşanan cinayetin boyutlarını gördükçe öfkemiz diriliğini koruyor. İşçi emekçiler içerisinde bunu tartışmak ve aslında ölen işçilerin hesabını sormak için memleketin dört bir yanında işçileri sokağa çağırmak için işçi duraklarının yolunu tuttuk.

Gece vardiyasına giden bildirileri alan işçilerin hepsi patlamayı duyduğunu ve ölen işçiler için alınmayan önlemlerin ne demek olduğunu kendi hayatlarından bildiklerini ifade ettikleri bir dağıtımdı. Habaş gibi bir demir çelik tesisi olan Diler Demir Çelik'te çalışan bir işçinin sözleri şöyleydi; “demir çelik işi öyle bir iştir ki o kadar tehlikelidir ki birilerinin ölmesi normaldir bu sektörde kendi çalıştığımız iş yerinde de iş kazaları olunca üstü örtülür daha önce ölüm gerçekleştiğinde de üstü örtüldü şunu biliyoruz vardiyaya giden tüm işçiler için aynı risk var. Benzer koşullarda ölüp bizim de üstümüzü örtebilirler ve herkes aynı şeyleri bilip çalışmaya devam ediyor çünkü başka çaremiz yok”

Çaremiz , işçinin bir maliyet kalemi olmadığı gerçeğini anlatmak hem de memleketteki karanlığın ancak birleştiğinde çözülebileceğine ikna etmek oluyor. Hakim olan umutsuzluğu değiştirecek başka bir formül de yok.