Haklarımızı kaybettik canlarımızı kaybetmeyelim!

Bugün İzmir'de yaşanan acı, bir kez daha gerçeği yüzümüze çarpıyor. Bunlara artık sıradan iş kazaları diyemeyiz. Önlenebilir ölümler, ihmaller ve alınmayan tedbirler işçi cinayetlerine dönüşmüş durumda. Yaşananlar, adeta bir seri cinayet tablosunu andırıyor.

Bu acı bize başka bir gerçeği de gösteriyor: Birbirimizin sorunlarına uzak, birbirimizden kopuk yaşamaya devam ettiğimiz sürece kayıplarımız da haklarımız da artarak devam edecek.

Artık herkes kendine şu soruyu sormalı:

Bugün işçilerin birliği için ne yaptım, ne yapmalıydım?

Örgütlü işverenlere, sermayeye ve onların siyasi temsilcilerine karşı biz örgütlenmediğimiz, birleşmediğimiz ve dayanışmayı büyütmediğimiz sürece haklarımızdan azar azar, canlarımızdan birer birer olmaya devam edeceğiz.

Artık yalnızca yas tutmanın, rahmet dilemenin ve geçmiş olsun demenin ötesine geçmek zorundayız. Çünkü yerine getirmediğimiz her sorumluluk, yeni haksızlıklara ve yeni kayıplara kapı aralıyor.

Şunu çok iyi bilmeliyiz: Haksızlık karşısında sessiz kalmak tarafsızlık değildir. Sessizlik, haksızlığı yapanların safında yer almaktır. Zulme sessiz kalmak, zalime cesaret vermektir.

Bugün yaşananlara seyirci kalmak, yarın daha ağır haksızlıkların sahnesinde oyuncu olmayı kabul etmektir.

Bu nedenle işçi sınıfının mücadele tarihini yeniden okumalı, geçmişten dersler çıkarmalı; sermayenin, siyasetin ve medyanın oluşturduğu algı oyunlarına karşı uyanık olmalıyız.

Emeksiz bir dünyanın kurulamayacağını, hakların mücadele etmeden kazanılamayacağını bilerek ayağa kalkmalıyız.

29 kasım işçi mitingi'ni bir dönüm noktasına, işçi sınıfının yeniden birlik ve mücadeleye yöneldiği bir milada dönüştürelim!

Sadece kalabalık değil; bilinçli, kararlı ve örgütlü bir katılım sağlayalım.

Çünkü mesele yalnızca bugünün hakları değil, yarının hayatlarıdır. 

---

Biz bu acıyı yaşamak zorunda mıyız?

Sultangazi’de işsiz bir genç 

Aliağa’daki demir-çelik fabrikası Habaş’ta gerekli bakımlar yapılmadığı için vinç düşmesi sonrasında çıkan yangında şu an 19 işçinin yaşamını yitirdiğini öğrendik. Bir işçinin abisi ise yaşanan acı, öfke, çaresizlik sonrası kendini ateşe verdi. Hızla yayın yasağı getirdiler ama hepimiz biliyoruz, görüyoruz; sorumlular sizler de biliyorsunuz, bir patronu gözaltına alamayanlar sizler de biliyorsunuz işçilerin katledilmiş olmasından sorumlusunuz. Patronların yanında durup, biz işçileri köşeye sıkıştırıp çaresiz bırakmaktan sorumlusunuz. 19 işçinin ailesinden biri bugün evine gidemedi ve belki bu sayı artmaya devam edecek.

Biz bu acıyı ilk kez yaşamıyoruz, biz bu acıyı çok yakından tanıyoruz. Emekçi mahallelerden çıkıp ekmek parası kazanmak için gittimiz fabrikalarda, madenlerde, tersanelerde, inşaatlarda alınmayan önlemlerin sonunda tabutlarımız çıkarken biliyoruz. Sesimizi duymayanlar, canımızı değersiz görenler biz işçiler üzerinden kazandığı milyonların çok azıyla yapabileceği denetim ve bakımla can güvenliğimizin sağlanabileceği koşulları yaratabilirdi. Gözünü para hırsı bürüyen patronlar, denetim mekanızmasını işletmeyen iktidarın tüm kurumları dün de bugün de yaşadığımız işçi cinayetlerinden sorumludurlar.

Ardımızda okul çantasını zor taşıyacak kadar küçük çocuklarımızı, akşama kadar gözü kapıda olan yaşlı annelerimizi, babalarımızı bırakıyoruz; makinesine zarar geldiğinde kıyameti patronlar için bir işçinin canı, fabrikanın makineleri kadar bile korunmayı hak etmiyor mu? Denetimsizliği meşrulaştıranlar, sorumluları cezasızlıkla kayıranlar, biz işçilerin iş cinayeti ile katledilmiş olmasına ise “Bu işin fıtratında var.” diyenler bu cinayetlerden sorumlu sizlersiniz. Emekçi mahallelerden çıkıp gelmemiz bizim yaşamımızı sizlerin yaşamından daha değersiz kılmıyor. Bize sunduğunuz ve adına “kader” dediğiniz şeyi kabul etmiyoruz. Üretimin aksamaması için gösterilen özen, işçinin eve sağ salim dönebilmesi için neden gösterilmiyor?

Kimimiz ardımızda çocuklarımızı bırakırken, kimimiz ise çocuklarını da o iş yerlerine mecburi göndermek zorunda kalıyor. Kapitalizmin çarkı daha çok dönsün, birileri daha çok kazansın diye küçücük çocukları MESEM adı altında çalıştırmaya başladılar. 2 yılda 37 çocuk işçi MESEM kapsamında iş cinayetinde yaşamını yitirdi. Peki bu uygulamayı zorunlu kılanlar ne yapıyor, hala suskun!

Öte yandan sorumluları yargılamayanlar, cezasızlık politikasını rehber edinenler sayesinde rahat rahat davranan patron erkekler yüzünden kaç kadın işçi yaşamına son vermek zorunda kaldı? Erkek patronların sistematik tacizine, tehdidine maruz kalan kadınların kaçı intihara sürüklendi? Bu patronlara açılan göstermelik davalarda kimi ceza bile almadı, hemen hepsinin iş yerlerleri çalışmaya yine devam etti. Cebine para doldurmaya devam eden o patronlar sonrasında daha kaç kadına aynı tacizi yaşattı bilmiyoruz. Bilmiyoruz çünkü bu denetimi sağlayan hiçbir kamu kurumu çalışmıyor. Bilmiyoruz çünkü zaten erkekler hakkında dava açılsa da bir takım elbise ile indirimini alıp oradan elini kolunu sallayarak çıkacağını biliyor. Bizim yaşamlarımız, başka birilerinin daha iyi yaşamlar sürebilmesi için heba edilecek yaşamlar değil. Emek veriyoruz ve emeğimizin hakkınca karşılığını alıp yaşamak istiyoruz.

Dün yaşanan patlamanın ardından hastane önünde konuşan bir işçi “Biz bu acıyı yaşamak zorunda mıyız” diye sordu, ardından gözaltına alındı. Bizim payımıza ay sonunu getiremeden yaşamayı, yoksulluğu, tacizi, ölümü, gözaltı, tutuklamaları düşürenlere tekrar tekrar soralım: Biz bu acıyı yaşamak zorunda mıyız? Peki patronlar, Soma, Ermenek, İliç katliamlarından sorumlu olanlar, fon vurgununda cebine milyarları indirenler, Rojin Kabaiş’in ailesine davayı bırakın diye saldıranlar, Gülistan Doku’yu, Rojvelat Kızmaz’ı katledenler, faili meçhullerden sorumlu olanlar, peki bu sistemin çarkını kendi çıkarına göre çevirenlere ne olacak? Pir Sultan’ın sözü geldi aklıma “Yürü bre Hızır paşa senin de çarkın kırılır.” Senin de çarkın kırılır.