Altın Koza perdelerini 33'üncü kez açıyor

“Çok kutsal ağaç vardı Çukurova’da. Buradan denize kadar nar ağacı ormanıydı Çukurova. Yaz bahar aylarında bir al çiçekler açardı narlar, toprak buradan Ayasa kadar apal kesilir, deniz gibi dalgalanırdı. Kara yılanlar sevişirdi nar çiçeklerinin altında, ocaktaki demir gibi kıpkızıl olarak... Hiç ağaç kalmadı ovada, bütün ağaçları kökten söktüler.”

Hüyükteki Nar Ağacı, Yaşar Kemal

İlk defa, 1969 senesinde seyirciyle buluşan Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali, bu yıl 33’üncü kez gerçekleştiriliyor. İlk düzenlendiğinden bu yana Türkiye’de sinema defalarca çehre değiştirdi, toplumun hafızasına kazanmış simalarını yitirdi, genç yeteneklerle tanıştı...

Şimdi beyaz perdenin Çukurova’da kuruluşundan 57 sene sonra yalnızca Türkiye’de değil, dünyada da değişen bir atmosfer içinde Altın Koza seyircileri 33’üncü defa buluşturuyor. Filmler ve festivaller sık sık sansürün konusu oluyor; ancak bir yandan da savaşa karşı barışın, talana karşı doğanın, kâr hırsına karşı yaşamın kürsüsü olma olanağını da barındırıyor.

Çukurova da tam bunların karşıtlığının sahnesi aslında. Pamuğun, narenciyenin ve buğdayın bolluğu ile estetiği; bir yandan da alın terini, geçim kaygısını taşıyor. Edebiyatta ve sinemada bereketi, doğayla insanın birliğini anlatmanın temel konularından biri olmuş Çukurova; binlerin hem ekmek kapısı hem de yaşam mücadelesi.

Şimdi, Çukurova’da film mevsimi.

Sinema; izleyenleri dönüştürme, duygu girdaplarında gezindirme gücünü yalnızca görüntüden almıyor. Onun esas ayırt edici yanlarından biri, sinemanın çoğunlukla kolektif biçimde tüketilmesi. Artık çok sınırlı biçimde var olan yerel açık hava gösterimlerinde, sinema salonlarında, etkinlik alanlarında; gününü aynı işyerlerinde, mahallelerde, kampüslerde, birbirine benzeyen evlerde geçiren onlarca insan; aynı anlarda gülüyor, aynı sahnelerde ağlıyor, aynı karakterlere öfkeleniyor. Bu nedenle sinemanın bir araya getirici özelliğini korumaya çalışmak, bir nostaljiyi aşarak sinemanın ‘sinema oluşunu’ korumakla da birleşiyor.

Bu sene Altın Koza, artan talana karşı sahneyi kuruyor. “Hiç ağacın kalmadığı Çukurova’dan” suyu ve doğayı korumak, geleceğe umut bırakmak için dünyaya açılıyor.

Elinizde tuttuğunuz Altın Koza özel ekimizde Adana’dan yola çıkıp sinemanın değişen mekanlarını, Türkiye’nin film hafızasını, sene boyunca sinemaya dair şahit olduğumuz tartışmaları, memleketimizden insan manzaralarının beyaz perdedeki yerini ve daha pek çok başlığı tartışıyoruz.

Birlikte izlemek ve birlikte okumak için.

(Kültür Servisi)