Değişimi başlatmak için kamp önemli bir duraktı!

Hira ve Nur

Isparta

 

Gerçekten de unutamayacağımız, her anını tekrar tekrar düşündüğümüz bir yedi gün yaşadık. Ülkenin her köşesinden, farklı şehirler, üniversite ve liselerden, iş yerlerinden benzer düşüncelere sahip insanların birleştiğini görmek çok güzeldi. Bizimle aynı kaygıları paylaşan insanlarla tanışmak bize büyük bir umut verdi. Geçirdiğimiz bu bir hafta, yeni insanlarla tanışmamıza ve arkadaşlarımızla olan bağımızın güçlenmesine vesile oldu. Her sabah birlikte uyandık, birlikte yemek yedik, okumalar yaptık ve gündemi yakından takip ettik. Sabah ve akşam düzenlenen atölyeler için sandalyelerimizi birlikte taşıdık. Atölyelerde, söyleşilerde ve sonrasında uzun uzun konuştuk, tartıştık; birbirimizin fikirlerinden beslenerek bakış açılarımızı genişlettik.

Atölyelerde neler biriktirdik?

Biz sabah kadın çalışmaları atölyesine katılıyorduk. Burada pek çoğumuzun bizzat yaşadığı ya da çevresinde tanık olduğu sorunlardan, üniversite toplulukları üzerinde kurulan baskılardan söz ettik ve bunlara yönelik çözüm önerileri geliştirdik. Kadınların ve LGBTİ+’ların maruz kaldığı ayrımcılık ve mobbingin yalnızca bireysel sorunlar olmadığını; kapitalist üretim ilişkilerinin ve sömürü düzeninin toplumsal eşitsizlikleri yeniden üreten mekanizmalarının bir parçası olduğu değerlendirmesine ulaştık. Atölye sırasında sürdürdüğümüz mücadelenin emek mücadelesinden ayrı düşünülemeyeceği, üniversitelerdeki baskı politikalarına karşı dayanışma ağlarının güçlendirilmesi gerektiği ve tüm ezilen kesimlerin ortak talepler etrafında birleşmesini hedefleyen örgütlü mücadele pratiklerinin geliştirilmesinin önem taşıdığı vurgulandı. Kampın son günü mücadelemizi görünür kılmak için hep birlikte yürüdük. Her ne kadar sorunlarımızın ortak olduğunu bilsek de benzer deneyimleri paylaşan insanlarla yan yana yürümek, yalnız olmadığımızı hissettirdi.

Gün boyu süren heykel atölyesinde ortaya çıkan eserlere kimi zaman hayran kaldık, kimi zaman ise anlamlandırmaya çalıştık. Tiyatro, koro ve dans atölyesinden arkadaşlarımızın performanslarını keyifle izledik. Akşam saatlerinde devrimler tarihini dinlemek bazen beyin yaksa da keyif aldık ve yeni bilgiler kazandık. Kapitalizm çağında, başka bir dünyanın mümkün olmadığına dair propaganda üretenlere karşı sunabileceğimiz yeni argümanlarımız var artık.

Öğrenirken eğlenmeyi de ihmal etmedik!

Tüm bu bilgileri heybemize doldururken sürekli yeni insanlarla tanışıp sohbet ettik. Konserler oldu, şarkılara beraber eşlik ettik; bilmediğimizi durup ezberlemeye çalıştık. Tüylerimizi diken diken eden bir tiyatro izledik. Ve en unutulmaz kısımlardan biri, halay çekmeyi öğrendik. Kendi adımıza çok verimli vakit geçirdiğimizi söyleyebiliriz. Elbette ki yorucu yanları da vardı. Gelecekten çaldığımız bu bir haftada vaktimizi dolu dolu geçirebilmek için az uyuduk, duş sırası beklerken ağaç olduk, nasıl olsa yaz diye fazla kalın kıyafet almamanın çilesini de fazlaca çektik. Hepimiz gelip giderken çok uzun bir yollar teptik ama gerçekten hepsine değdi. Kampta attığımız sloganlardan özellikle “Kurtuluş yok tek başına ya hep beraber ya hiçbirimiz” sloganının doğruluğunu sonuna kadar hissettik. Sınıfın saflarında mücadele etmeye karar vermek için çevremize, dünyaya, sistemin adaletsizliklerine, sömürülen insanlara ve masum insanların öldürüldüğü savaşlara bakmamızın yeterli olduğunu gördük bu kampta. Bir şeyleri değiştirmek bizim elimizde ve bu kamp bence bunun için attığımız adımlardan birisiydi.

(Genç Hayat)