Bir buçuk yılın ardından Kürt gençliği vaat değil, somut adım bekliyor!

Nurgül DENİZ

Amed

 

Kürt meselesinin çözümüne dair tartışmaların yeniden hız kazanmasının üzerinden yaklaşık bir yıl geçti. Bu süre boyunca “barış”, “çözüm” ve “demokratikleşme” söylemleri kamuoyunda sıkça dile getirildi. Ancak geçen bir yılın ardından ortaya çıkan tablo, beklentilerle gerçeklik arasındaki mesafenin hâlâ kapanmadığını gösteriyor. Özellikle Kürt gençliği açısından geçen süre umutların güçlendiği değil, somut adımların gecikmesi nedeniyle soru işaretlerinin arttığı bir dönem oldu. Tarihsel olarak hem inkâr ve baskı politikalarının hem de derinleşen ekonomik krizin en ağır sonuçlarını yaşayan kesimlerden biri de Kürt gençliğiolduğunu söylemek mümkün. Ve bu gençlerin talepleri yalnızca ekonomik ya da yalnızca ulusal değil; ulusal haklar ile insanca yaşam talebi iç içe geçmiş durumda. Anadilde eğitim hakkının tanınması, Kürtçenin kamusal yaşamda kullanılabilmesinin önünün açılması, seçilmiş belediyelere yönelik kayyum uygulamalarının son bulması, demokratik siyasetin önündeki engellerin kaldırılması ve ifade özgürlüğünün güvence altına alınması Kürt gençliğinin temel talepleri. Ancak geçtiğimiz bir yıl boyunca bu konulara ilişkin güven yaratacak somut düzenlemelerin hayata geçirilmemiş olması sürece ilişkin kuşkuları büyütüyor.

Ekonomik kriz, bu güvensizliği daha da derinleştiriyor. TÜİKverileri işsizliği düşük gösterse de özellikle Kürt illerinde genç işsizliği, kayıt dışı çalışma ve zorunlu göç gerçeği yaşamın içinde bütün açıklığıyla hissediliyor. Üniversiteyi bitirdiği halde iş bulamayan, düşük ücretli ve güvencesiz işlerde çalışmaya mecbur bırakılan ya da yaşadığı yerde gelecekgöremediği için göç etmek zorunda kalan binlerce genç açısından “barış”, yalnızca aktüel bir tartılma değil, aynı zamanda yaşamın yeniden kurulabilmesinin de adıdır. Çünkü demokratik hakların olmadığı yerde ekonomik eşitsizlikler derinleşiyor; bu da demokratik hakları daha da zayıflatıyor.

Barış toplumsal güveni yeniden üretecek adımlarla gelebilir

Bugün Kürt gençliğinin en önemli itirazlarından biri, sürecin toplumdan ve özellikle gençlerden kopuk ilerlemesi. Bugün gençler yalnızca sonucu bekleyen bir toplumsal kesim olarak konumlandırılıyor. Kendi geleceğini belirleyecek bir sürece dair söz söylemek, tartışmalara katılmak ve karar mekanizmalarının parçası olmak yıllarca büyütülen korku iklimi ve örgütsüzlükle birlikte bir önceki çözüm sürecinin yarattığı yıkım ve tek bir somut adımın atılmamış olmasının yarattığı güvensizliğin gölgesinde mümkün olamıyor. Barış lehine atılacak her somut adım yalnızca Kürt halkının değil,Türkiye'de eşit ve özgür bir yaşam isteyen herkesin ortak geleceğini güçlendirecektir. Bunun için anadil hakkının tanınması, demokratik siyaset üzerindeki baskıların kaldırılması, kayyum uygulamalarına son verilmesi, ifade ve örgütlenme özgürlüğünün güvence altına alınması kadar genç işsizliğine karşı kamusal istihdamın artırılması, nitelikli eğitimin ve barınma hakkının güvence altına alınması da acil ihtiyaçtır.

Kürt gençliği bugün belirsiz vaatler değil, geleceğini değiştirecek adımlar bekliyor. Çünkü barış yalnızca çatışmanın sona ermesi değil; eşit yurttaşlığın, demokratik hakların ve insanca yaşam koşullarının birlikte inşa edilmesidir. Bir yıllık bekleyişin ardından sürecin toplumsal güveni yeniden üretecek somut demokratik adımlarla ilerletilmesi gereklidir. Gençlerin geleceğe umutla bakabilmesi de ancak bu adımların atılmasıyla mümkün olacaktır. Ancak bu adımlar kendi taleplerimiz etrafında birlikte ve örgütlü bir mücadeleyi biz inşa etmedikçe lütuf olarak atılmaz. Çünkü deneyimlerimiz bugün sahip olduğumuz, kazandığımız her hakkı mücadele ederek kazandığımızı bize hatırlatıyor.

 

(Genç Hayat)