Nesimi'ye mektup

İstanbul Adalar Belediyesi Meclis Üyesi şair arkadaşım Nesimi Aday'a mektup yazdım ve gönderdim. Fakat bu hiç kolay olmadı. İstanbul'daydım. Kağıt kalem bulmaktan birkaç satır yazmaya, zarf almaya ve bir PTT şubesi bulmaya kadar epey bir emek harcamak gerekti. Bütün bu işleri yaparken, yıllardır elime doğru dürüst kalem almadığımı, yazdıkça kağıttan çıkan hışırtıyı duymadığımı düşündüm. Halbuki Diyarbakır'daki evde çok sayıda kalem ve defter bulundururum. Bir gün belki bir şiir, bir öykü karalarım, diye. Her boydan ve özellikle çizgisiz defterlere düşkünlüğüm bakidir, fakat heyhat, biriktirdiğim defterler sadece tozlanıyorlar.

*

Nesimi'ye mektup yazarken kağıt ve kalemi yadırgadım önce. Çünkü uzun zamandır küçük notlar dışında elime kağıt kalem almamıştım. Kalemsiz gazeteci mi olur? Çok değil, 5 yıl önce bu soru abes kaçardı. Ama kalemsiz gazeteci oluyormuş meğer. Gazeteci hızlı olmak zorunda ve hız için teknik olanaklar her gün biraz daha gelişiyor. "Yürürken telefonda makale yazan gazeteci" unvanını almak, elbette benim özel bir yeteneğim değil, hızla ilgili gelişmelerin ve zorunluluğun sonucudur.

Sonunda şöyle bir şey oldu kağıt kalemle mektup yazmak: Nostaljik ve romantik. Tahmin edilebileceği gibi Nesimi'ye romantik bir şey yazmadım. Ancak yazdığım mektup yıllar önce yazdığım "Bir mektup kaç sayfa olmalı" şiirine götürdü beni. Mektup yazmanın yürürlükte olduğu günlerdi. Fakat mektup yazıp göndermek, hem gönderen hem de alıcı için kimi tehlikeler barındıran günlerdi. Şiir, başka güncel meselelerin yanı sıra, bu gerilimi anlatıyordu. Mektup yazamayınca şiire sığınmıştım.

*

Nesimi'ye mektup yazarken, en son kime mektup yazdım ya da kimden mektup aldım diye de düşündüm. Elbette hatırlamadım. Fakat Gündem'in kültür sanat sayfasını hazırlarken cezaevlerinden çok sayıda mektup aldığım bugün gibi hatırımdadır. Dertleşmek için yazanlar da vardı, yazdıkları öykü ve şiirleri gönderenler de... Bu mektuplara hemen cevap yazamıyordum. Ama sonunda bir iki günümü mektup yazmaya ayırırdım. Mektuplaştığım bir iki kişiyle, onlar mahpustan çıktıktan sonra dışarıda tanıştığımızı da hatırlıyorum.

Sonra internet mahpuslarla dışarıdakilerin arasına girdi. Dışarıdakiler mektup yazmak yerine mailleştiler, mesajlaştılar kendi aralarında ve içeridekiler, büsbütün unutulmadılarsa da, hayatı kolaylaştıran olanağın ve aslında dostlarıyla hasbıhal etmenin uzağında kaldılar. Belki abartıyorum ama bana öyle geliyor ki bir dosttan gelecek iki satır mektuba hasret kaldılar.

*

Nesimi'ye yazdığım mektubu göndermek üzere bir PTT şubesi aradım. Bulmak kolay olmadı. Çünkü geçtiğimiz aylarda hükümet tasarruf amacıyla birçok PTT şubesini kapatmıştı. Kalan şubelerde personel eksikliği nedeniyle iş yoğunluğu artmıştı.

Sora sora bulduğum PTT şubesinde biri orta yaşlı, biri gencecik iki kadın çalışıyordu. Orta yaşlı olan sinirliydi. Ben zarfa Nesimi'nin adresini yazarken adamın birini kovmaktan beter etti. Adam bir şey gönderecekti ve kadın, neredeyse bağırarak, işlemin şu anda yapılamayacağını şöyle izah ediyordu: "Sistem yok beyefendi, anlamıyor musunuz?"

Adam çıkıp gitti söylenerek. Ben elimde zarfla bir işi bitirmiş olmanın rahatlığıyla genç kadının bulunduğu masaya yöneldim. Kadın, uzattığım zarfın benim için ne anlam ifade ettiğini bilmeyen bıkkın bir suratla aldı elimden. "Nereye gönderiyorsunuz?" diye sordu. "İstanbul, Silivri" dedim. Kadın o kadar bıkkın ve sinirli görünüyordu ki, "Siyasetçilerin toplandığı şehre" gibi acı bir espri yapacak cesareti gösteremedim. Mektubu tarttı ve 120 lira istedi. Bir mektup için 120 lira çok değil miydi? "120 lira" diye tekrarladı ve ilk kez yüzüme bakarak, sertçe "Gönderecek misiniz?" diye sordu. Dostuma yazmıştım ve bulunduğu koşullar nedeniyle en ihtiyaç duyduğu şey belki bu mektuptu. Elbette gönderecektim. Bunun üzerine kadın TC'mi istedi. Yahu altı üstü bir mektup gönderiyordum, TC'ye ne gerek var? Kadın, hiç acımadan o feci soruyu sordu: "Siz en son ne zaman mektup gönderdiniz?"

Hatırlamıyordum ve kadın fırsatı değerlendirerek son darbeyi vurdu: "Babam gibisiniz, bir şey bilmeden soru soruyorsunuz."

Bu mektup yazıp göndermek macerası daha fazla uzamasın, bir an önce bitsin istiyordum. Kadına sadece gülümsedim. PTT şubesinden çıktığımda üstümden büyük bir yük kalkmış gibi hissediyordum. Mektup Nesimi'nin eline "Görülmüştür" damgasıyla ne zaman geçecek? Sorun çıkaracak, üstü karalanacak bir cümle yazdığımı sanmıyorum ama mektubu okuyacak memur nasıl yorumlar, bunu bilmem mümkün değil. Nesimi mektubu alınca ne hissedecek, yazdıklarımı okuyunca ne düşünecek?

Mektup yazıp gönderdim ama macera, "Bundan sonra ne olacak?" merakıyla devam ediyor. Yeter ki farkında olalım, Türkiye maceranın kesintisiz sürdüğü bir ülke.

*

Yaşayacağım macerayı bilmeden Nesimi'ye mektup yazdım. İlk duruşmada serbest bırakılır diye düşünerek mektup yazma ihtiyacı duymamıştım. Ancak öyle olmadı maalesef. Kent Uzlaşısı bela bir şeymiş meğer. Hal böyle olunca Nesimi'ye yazmak elzem oldu. Evet, yakınları aracılığıyla selam göndermekte tembellik etmiyordum ama bir iki satır okumaya ayrıca ihtiyacı vardır, değil mi? Yazdım. Yazarken çirkin bir yazım olduğunu bir kez daha fark ettim.

Nesimi'ye ne yazdın, diye soracak olursanız, havadan sudan şeyler yazdım, derim. Halbuki Nesimi ile çok uzun yıllara dayanan bir dostluğumuz var. Şimdi emin değilim ama galiba "tembel bir Mardinli" tanışmamıza vesile oldu. Sonra aynı gazetelerde kısa da olsa birlikte çalıştık. Ve elbette Piya Kitaplığı'nda birlikte epey mesai yaptık. Sonraki yıllarda, hayat gailesi nedeniyle hepimiz bir tarafa savrulmuş olsak da, bu dostluk kesintiye uğramadı. Bunun şahane bir şey olduğunu söylemeye gerek yoktur umarım.

Yalan yok, siyaset yapacağını söylediğinde destekledim Nesimi'yi. Kirli siyaset arenası dürüst, şair, entelektüel bir insanla tanışsın istedim. Türkiye'de muhalif bir yerden siyaset yapmanın mahpusa düşmek gibi türlü sıkıntılara davetiye çıkarmak anlamına geldiğini biliyordum elbette. Memleketin insana vicdan azabı çektirmekte de mahir olduğunu, Nesimi mahpus olunca, bir kez daha teyit etmiş olduk.

*

Havadan sudan şeyler yazdım Nesimi'ye. Şiirle ilgili kendinden pek emin olmayan bir iki satır yazdım. Son yazdığım şiirlerden birini de ekledim mektuba. Okusun, yorumlasın, içeride olmanın sıkıntılarıyla bunalan kafasının bir süreliğine de olsa şiirle meşgul olmasını istedim. Uzun yıllara yayılan dostluğun, ikinci duruşmada serbest bırakılması umudunu koruyarak, mektupla devam etmesini istedim. Yalnız olmadığını hissetsin istedim.

*

Nesimi kent uzlaşısı ile Adalar Belediyesi Meclis Üyesi seçildiği için bir şafak operasyonu ile gözaltına alındı ve tutuklandı. Suçlandığı ve tutuklanmasına neden olan konuları yazmaya utanır insan. Yasal olarak çıkan bir derginin kapağını yapmış mesela ve dergi toplatılmış. Nesimi bugüne kadar çok sayıda derginin, kitabın, albümün kapaklarını hazırladı. Çünkü işi buydu, grafikerdi Nesimi ve yaptığı iş gerekçe gösterilerek içeride tutuluyordu. Sözün özü, Nesimi haksız ve hukuksuz bir şekilde Silivri'de ikinci duruşmada tahliye olmayı bekleyen belki binlerce tutukludan sadece birisi.

Nesimi'ye mektup yazdım, "Bugünler de geçecek" dedim. Nesimi'ye mektup yazdım ve bu mektup sadece ona değil, bütün mahpuslara dışarıdan bir nefes olsun istedim. Bütün bunları yazdım, içeride iki satıra hasret bir akrabanız, bir dostunuz, sevdiğiniz bir siyasetçi olduğunu hatırlatmak istedim. İki satır için çektiğimiz zahmet, içeridekiler için moral, umut, direnme olacak, bunu hatırlayalım istedim.