Sürecek mi?

Kara tahta

Açlık, yokluk, ölüm kalım derken her gün, sevginin, sevincin, mutluluğun sözü geçmiyor; kara tahtaya yazılan sözcüklerden.

Kim kime

Kim kovalıyor, kim kaçıyor; kim ne yiyor, kim ne içiyor; kim göbeğini şişirirken kimler açlıktan ölüyor? Kim kime bakmadan dönüp duruyor dünya. Açı aç, toku tok.

Sürecek mi?

Çoluk çocuk, genç yaşlı binlerce ölenin üstünden asfaltlar geçecek Gazze’de. Çalgı çağanak binalar yükselecek sırtlarında. Bir gece ay doğduğunda kalkarlar mı yerlerinden, yoksa ay ışığına karşı sürüp gidecek mi har vurup harman savrulan çılgınlıklarla şarkılar?

Dişi Azrail

“Ölümü tez gönderme/Tanrım yaşamda didişeyim/Dişi gönder Azrailimi/Ölümle sevişeyim.”

Neyzen Tevfik

Destekledikçe

Tırmandıkça yükseliyor dağ da, duvarlar da. Tepeye varmak için var gücünle tırmanacaksın. Destekledikçe biriniz ötekini. Yükselse de.

Adı kalacak

Yoksula ne kalacak diye sorduklarında: Bir kuru ekmek denir. Bence o da kalmaz ya? Bu gidişle adı kalır yalnızca.

Birincilik

“Bütün renkler hızla kirleniyordu/Birinciliği beyaza verdiler.”

Özdemir Asaf

Kaçış

Koştukça koşuyorsun. Ter akıyor suratından, gözlerin kamaşıyor parlak güneşte. Arkandan kovalayan kara gölgenle.

Çeşnici başı

Bütün yemekleri tattırdılar. En acısından en tatlısına kadar. Hiçbirinin tadını alamadım. Siz tatmadıkça, tattırılmadıkça sizlere.