Kar altında

Açabilirsin

Çaldığımda kapını açıyorsun her zaman. Kalbin kilitli ama. Çaldığımda kapını bir daha, kalbini de açabilirsin bana.

Yürümesini bilirsen

“Işık hızıyla dolaş meydanlara aksın ayakların... / Sevince durur serçe, morarmaz güller belki bir daha. / Gülümseyiş ek sokaklara / Çocukların gülüşünde büyüsün. / En çok çocuklara ver ellerini / yiten masumiyetini ara sokakların / İnan ki satmaz sokaklar seni, bilirsen yürümesini.”

Rahime Henden

Kapalı kutu

Beton yedi bitirdi ağacı, otu, çiçeği. Toprak asfalt oldu. Gökyüzü tavanı. Kutu gibi her yer şimdi. Kapalı.

Hatay canım

Hatay canım benim. Hataylılar kanım. Ayağa kalkacak seninle. Yıkılmaz sevgimizle.

Ellerim kelepçe

Ellerimde kelepçe, ister bağla, ister çöz. Yollar kapalı, meydanlar boş. Günlerim tutuklu. İster kapat, ister bırak.

Daha da

Kış bastırdı. Kar, boran. Aka büründü karalar. Kartpostala dönse de manzaralar, açlık, yoksulluk daha da derinleşir o zaman.

Eriyinceye kadar

Bütün karalıkları sildi kar. Üstünü örttü kötülüklerin. Kar aydınlığı kovsa da karanlığı, kar eriyinceye kadar.

Tatili yok

Kış ortası... Cumartesi, pazar da olsa tatili yok ölümlerin, acıların. Sürüp giden yokluklar, yoksunluklar içinde. Kış ortasında güneş de açsa.

Bir olduğumuzda

Yağmur yağdığında sundurmamsın, soğukta sıcağım. Kanın kanıma karıştığında, bir olunca ikimiz.

Kar altında

Dağ bayır, köy köy, kent kent bütün bir ülke kar altında. Donan/dondurulan/donuklaşan yüreklerimizle.

Pazarda

Acısını tartıyor teraziler halkın, tatlı meyveler, bol yapraklı sebzeler yerine. Her gün pazarda.