Enes el Şerif’in öldürülmesi

Al Jazeera muhabiri Enes el Şerif’in Gazze'de bir çadırda, dört meslektaşıyla birlikte öldürüldüğünü duyduk. İsrail Savunma Kuvvetleri bunu gururla “hedefli suikast” olarak nitelendirdi ve onun “dört meslektaşı gibi Hamas’ın gizli bir üyesi” olduğunu iddia etti.  Ama onları saymıyorlar. Onlar Enes’le birlikteydiler ve onunla birlikte oldukları için, bu cesur ve yetenekli gazeteci, diğer dört gazeteciyle birlikte öldürüldü. İşgal altındaki Filistin’de gazeteci olmak, görünüşe göre idam cezası gerektiren bir suç.

Siyonistlerin, bu kitlesel açlık olayında bir parça ekmek bulmaya çalışan çocukları, kadınları ve yaşlıları nasıl öldürdüğünü dünyaya anlatmak, idam cezası gerektiren bir suç. İnsanlara kendi vatanlarında neler olduğunu anlatmak, idam cezası gerektiren bir suç.

Peki ya “basın özgürlüğü”? Gazetecilerin, yaşadıkları, acı çektikleri ve öldükleri topluluklar hakkında haber yapma hakkı ne olacak?

(İfade ve basın özgürlüğünü güvence altına alan) Anayasanın birinci maddesini duymak istemiyorum. Diz çöküp sahte krallara boyun eğmeyi bilen, ancak neredeyse bir milyon insanın acılarını anlatamayan kurumsal medyanın övünmesini duymak istemiyorum. Enes el Şerif ve meslektaşları adına ve bizi derinden etkileyen Filistin’deki mücadele için sesimi duyurmaktan büyük gurur duyuyorum, her ne kadar kilometrelerce uzakta ve sadece kalplerimizin atışlarıyla birleşmiş olsak da…