HABAŞ işçisi Türk Metal’i yazdı: Müdürün yanında el pençe divan duruyorlar

Sendikacılar gelip “Vince çıkmayın” diyorlardı ama hiçbir şeye engel olmuyorlardı. Zaten piyasada yoklar; fabrika önünde, müdürün yanında el pençe divan duruyorlar.  İçeride şu an üretim yok, doğal gaz ve hava verilmiyor. Enkaz olduğu için bunları veremiyorlar; bunlar verildiğinde üretim tekrar başlayacak.

Sendikanın (Türk Metal) derdi bambaşka. “Bu kadar insan öldü, ne yapacağız?” diye soruyoruz; bize adeta “Beni ilgilendirmez, ben kendimi kurtardım. Ben artık temsilciyim, bana kimse bir şey yapamaz” diyorlar. HABAŞ’ın sendikası baştan aşağı patrondan yana. Tek güvenilecek yer sendika olmalıydı, orası da işçiye sırt çevirdi. Bu yüzden işçiler ölüme mahkum ediliyor. Sesini çıkaranı önce sendika fişliyor, patronla birlikte hareket ediyor.

Bir ara sendikadan toplu istifa etmek için toplanmaya karar verdik. Hemen isimlerimizi patrona verip “Bunlar ortalığı karıştırıyor” diyerek üstümüze geldiler. Sendikanın imkanları bile yalnızca kendi çevrelerine dönüyor. Tatil organizasyonlarını bile kendi çıkarları için kullanıp üyelerinden bir şeyler alarak onları tatile gönderiyorlar.

‘İşçiler can veriyor bunlar temsilcilik odasında keyif çatıyor’

Maaş konusunda da kendilerini güvenceye almışlar; kendi ekiplerine dokunulmayacak şekilde anlaşmalar yapıyorlar. İşçiler can veriyor ama bunlar temsilcilik odasında keyif çatıyor. Haftada bir gün odada oturup sorunları dinlemeleri ve değerlendirmeleri lazım. Ama hem her gün orada takılıyorlar hem de hiçbir adım atmıyorlar.

İşçiler “Klima yok” diyor mesela; dönüp “Senin evinde klima mı var sanki?” diyorlar. Yemeklerden şikayet ediyoruz, “Sen evinde bu yemekleri bulabiliyor musun?” diye tabldotu savunuyorlar. Zarar görebileceğimiz yerleri söylüyoruz, “Burası çikolata fabrikası mı?” diyorlar. Bütün bunlardan sonra da gelip temsilcileri koruyorlar. Haddehaneye gelirken bile adamları bilerek seçiyorlar. Sadece ses çıkarmayacak ekiplerin yanına gidiyorlar.

Belli bir sayıdan sonra taşeron işçiler sendikaya üye olabiliyor. 2010’larda bunu denedik. Yine isimlerimizi toplayıp müdüre verdiler. Sonra hemen iflas kararı çıkarıp işçileri başka firmalara dağıttılar. Bir aile on tane taşeron şirket açıp buna engel oluyor.

Daha önce de vinç düştüğünde etrafına şerit çekip “Üretime devam” demişlerdi.

Böyle olacağı, çıkıp yalandan açıklamalar yapacakları en başından belliydi. Bütün bu olaylar sendikacılara iletilmesine rağmen hiçbir şey yapmayan Mehmet Uçuk ve Mustafa Oğuz (Baştemsilci) o odadan hiç çıkmayanlardır. Metin ve Mustafa Oğuz Baştemsilci. İşçiler olarak bu Baştemsilciyi merkeze şikayet ettik ama Ali Ekber ve Mustafa Oğuz buna engel oldu. İşçiler bazı şeyleri değiştirmek istedi ama önlerine hep engeller çıktı.  

Piyasaya ucuza mal verip sürümden kazandıkları için çok işleri var; inşaat sektörü de ucuza kaçtığı için burayı tercih ediyor. Erdoğan’ın dış ticaret açıklamaları da bunu destekliyor.