Bizden alacakları bir canımız mı kaldı? Hayır onu da alıyorlar!

Antep Başpınar Organize çalışanı, işçi sınıfının bir parçası olarak benim gibi emeği ve alın teriyle hayata tutunmaya çalışan 19 canımızı kaybetmek beni derinden üzdü ve etkiledi. Bunun içindir ki bazı düşüncelerimi kâğıda aktarma ihtiyacı duydum. Tabii önümdeki en büyük engel, Türkiye sermaye ve patronlar cumhuriyetinde bunu paylaşacak bir yayın organı bulmak. Bunun da Evrensel Gazetesi olduğunu iyi biliyorum.

19, evet, bir rakam. Bazıları için hiçbir şey ifade etmeyen, bazıları içinse öfkenin doruğa ulaştığı bir rakam. Çocuğunun, eşinin, babasının, abisinin yanmış, küle dönüşmüş vücuduyla baş başa kalan insanların öfkesi... Bilirim o öfkeyi. Daha önce iş kazası geçiren biri olarak, çalıştığı iş yerinde haksızlığa uğrayan, adalet ve hukuk için mücadele ederken BİRTEK-SEN ve Emek Partisi hariç arkasında kimse durmayan biri olarak o öfkenin, çaresizliğin ne olduğunu iyi bilirim.

Görsel, yazılı ve sosyal medyada HABAŞ patronuna tanınan imtiyazlar, halkın ve emekçi yurttaşların gözlerinin içine baka baka işlenen suçlar ve devlet tarafından korunan bir avuç insanlık ve emek düşmanı kişi ve kurumların yaptıkları artık yetmez mi? Bu zulme, haksızlığa ve adaletsizliğe dur demenin vakti geldi de geçmiyor mu?

Bizden alacakları bir canımız kaldı. Onu da HABAŞ’ta olduğu gibi almaktan bile geri adım atmayanların yüzüne tükürmenin vakti gelmedi mi? Biat etmenin bir sınırı yok. Hiç olmazsa çocuklarımıza, yarınlarımıza onurlu, gururlu ve namuslu bir baba, anne figürü bırakmak biz emekçilerin en büyük davası olmak zorunda değil mi?