İşçi sınıfının partisi ve gazetesi

Merhaba Evrensel okurları. Sizlere 20 yıllık bir işçi olarak, Emek Partisinin 11. Olağan Genel Kongresine giderken, işçiler neden Emek Partisine sahip çıkmalı, neden Emek Partisinin kongrelerini takip etmeli diye bir mektup yazmak istedim.

Kardeşler, adından anlaşıldığı üzere Emek Partisi, işçilerin ve emekçilerin kendi sınıfının partisidir. 1996 yılında kurulan partimizin 30. yılı ve bu genel kurulunda Türkiye’nin dört bir tarafından ileri işçilerin, kadınların, gençlerin ve akademisyenlerin katılacağı bir genel kurul gerçekleştireceğiz.

Peki bir işçi partisi nasıl bir kongre inşa etmelidir? Buna cevap arayan bir işçi olarak, partimizin genel merkez kongre platformuyla birlikte geçmiş deneyimden yararlanmak üzere Lenin’in “Ne Yapmalı” kitabını da yeniden okudum. Ve biz işçiler bu partiye neden sahip çıkmalı ve ne yapmalıyız sorularına bazı cevaplar aramak istedim.

“Ne Yapmalı” bugünün Türkiye’sinde ayrı bir önem taşıyor. Çünkü kitabın Rusya’da yayımlandığı dönem, işçi sınıfı hareketi ile sosyalist hareketi birleştirerek partileşmenin hedeflendiği bir dönemdir. Türkiye’de bundan farklı olarak bugün işçi sınıfının bir partisi zaten var. Fakat parti, işçi sınıfının “kendi” partisi olma hedefini pratik olarak henüz tamamlamadı. İşçi sınıfının ileri kesimlerini bir ölçüde bünyesine katsa da bugünün devrimci işçi partisi, işçi sınıfının büyük çoğunluğunu henüz kazanabilmiş değildir. Bu yüzden kitapta yazanlar, sadece 125 yıl öncesinin değil, bugünkü parti örgüt çalışmasının da temel meselelerine, sönümlenmeyen bir canlılıkla ışık tutmaktadır. Buradan ilk anladığım, temel işletmelerde ileri işçilerin örgütlülüğünü sağlamak temel görev olmalıdır.

Lenin bu eserde “Siyasal bir partiye gerek yok, işçinin ekonomik talepleri yeterli’ diyenlerle mücadele eder. Bunu başarmak için bir siyasal işçi gazetesine ihtiyaç olduğunu tespit eder.

Kitabın yazıldığı dönemde, işçilerin salt ekonomik talepler uğruna mücadelesini önemseyen ekonomistler, yükselen işçi hareketi içinde belli bir yer edinmişlerdi. Lenin sadece ekonomik taleplerle mücadelenin kalıcı olamayacağını söyler. Evet, ekonomik talepler önemlidir ve işçi sınıfı bu talepler için mücadeleye girişmelidir. Ama asıl önemli olan işçi sınıfını kendi fabrikası sınırları içindeki mücadeleden çıkarıp kapitalizmin her alanda yarattığı baskı ve zorbalığa karşı siyasal olarak eğitmek ve mücadeleye sokmaktır. Çünkü “Kapitalizme karşı mücadele fabrikaların içine sığmayacak kadar geniş bir alana sahiptir.”

Türkiye gibi demokrasinin ayaklar altında olduğu bir ülkede, grevlerin yasaklandığını, kazanılmış hakların bile geri alındığını düşününce 125 yıl önceki mücadele sorunlarının bizim ülkemizdekiyle benzediği görülür. Ve biz Emek Partili işçiler, çalışmalarımızı sadece fabrikalardaki sömürü koşulları ile sınırlayamamayız. Bu nedenle tek adam iktidarını ve ülkeyi yöneten kapitalistleri her yönüyle teşhir etmek görevi, tıpkı 125 yıl önceki gibi karşımızdadır.

Ne Yapmalı kitabında tartışılan bir diğer konu da o gün için kurulmamış olan siyasi partinin yapısı ve niteliği. Dağınık işçi mücadeleleri merkezîleşmeyince kazanımlar kalıcı olmadığı gibi baskılar da artmış ve hareket geriye itilmiştir. Bu nedenle o dönemin işçi önderleri, tüm ülkede ortak mücadele edecek, birbiriyle bağlantılı, aynı taktik ve stratejileri uygulayacak, tüm Rusya işçi sınıfına seslenecek bir sosyalist parti ihtiyacını belirtir. Aynı dili konuşmamızı sağlayacak bir gazetede işçilerin sesinin merkezileşmesi de önemlidir. Bu mektupları okumamızı sağlayan gazetemiz de bu rolü yerine getirmeye çalışmaktadır. Bugün de işçi sınıfının tüm ülkedeki mücadelelerden haberdar olması, birbirleriyle bağlantıya geçmesi ve aynı sorunlara ortak cevap vermesi ihtiyacı ortada. Bu nedenle de işçi basınını güçlendirmeliyiz.

O dönemden beri güncel olan bir diğer tartışma da şu: Sadece desteklenecek bir parti mi yoksa işçilerin görev ve sorumluluk alarak gelişeceği bir parti mi? Üye olmak yetmez, görev almak, sorumluluk üstlenmek temel belirleyici noktadır işçi sınıfı partisinde. Lenin gerçek bir parti üyesi olabilmek için partinin bir organında görev almanın gerekliliğini şart koşar. Çünkü gerçek anlamda partili olabilmek için partinin sadece söylediklerini kabul etmek yetmez, bunlar için mücadele de etmek gerekir.

“Ne yapmalı” eseri 125 yıldır işçi sınıfı mücadelesi verenlere yol gösteriyor. Bugün için Türkiye işçi sınıfı mücadelesinin ağır baskı koşullarından geçiyor olması işçi sınıfı partisinin daha güçlü olmaması nedeniyledir. Lenin’in de dediği gibi “Bugün az olmamız felaket değil yarın milyonlar bizimle olacak” yeter ki “ne yapmalı” onu bilelim.

Bu sebeple fabrika ve iş yerlerinde mücadele eden tüm kardeşlerimi 11. Olağan Kongresine hazırlanan Emek Partisini güçlendirmeye davet ediyorum.