İzmir Demir Çelik (İDÇ) işçisi: Bir işçinin kaderi ölüm olmamalı

İzmir Demir Çelik (İDÇ) işçisi

Habaş’ta hayatını kaybeden işçilerin acısını yüreğimde hissediyorum. Babasına, eşine, yol arkadaşına veda edemeden, sabah işe diye çıkıp öğlen ölüm haberinin eve varması..

İDÇ Limanı’ndan bu tabloya bakarken yalnızca bir iş kazasına değil, ihmallerin, denetimsizliğin ve görmezden gelinen emekçi hayatlarının acı sonucuna üzülerek tanıklık ediyorum. Tanıklık bir yük oluyor bu bende de.

Daha da acısı, son üç hafta içerisinde aynı iş yerinde birden fazla işçinin hayatını kaybetmiş olmasıdır. Bu artık tesadüf denilerek geçiştirilebilecek bir durum değildir. Her ölümün ardında yarım kalmış bir hayat, bekleyen bir aile ve sönen umutlar var.

Şunu açıkça söylemek gerekiyor: Hiçbir işçinin kaderi, ekmeğini kazanmak için gittiği iş yerinde ölmek olmamalıdır.

Üretimin, demirin ve çeliğin konuşulduğu bu topraklarda insan hayatı üretim rakamlarından daha değersiz görülemez. Görülmemesi(!) lazım.

Çünkü hiçbir fabrikanın bacasından yükselen duman, bir işçinin yarım kalan hayatından daha kıymetli değildir.

İhtimaller zincirinden kopan bir kaderin üstümüze yapışmasını kabul etmek bizim kaderimiz olmamalı. Şair'in dediği gibi ;

"İnsan insanın acısına şahit kalıyor,

Zaman, geçip giderken iz bırakıyor göğsünde.

Ne unutabiliyorsun gördüğünü,

Ne de anlatabiliyorsun yükünü.

Öylece duruyorsun dünyanın eşiğinde;

Omuzlarında bir devrin bütün kırıkları,

İçinde suskun bir eyvah..."