Vergi dilimi yüzde 15’te sabitlensin, üzeri patronlar tarafından karşılansın

Ben Esenyurt’ta Mercedes-Benz Otobüs Fabrikasında çalışan bir işçiyim. Son aylarda sanayi üretiminde yaşanan düşüşe rağmen Mercedes’te üretim tam kapasiteyle devam ediyor. Hatta Mercedes üretim kapasitesini artıracak yeni yatırımlar yapıyor; fabrika kampüsünde yeni binalar inşa ediliyor, elektrikli otobüs üretimi için üretim bandında teknolojik değişiklikler olacağı söyleniyor. Ayrıca Mercedes’e ait otobüs modellerinden biri artık Mercedes adına Sakarya’daki Otokar Fabrikasında üretiliyor. Fabrika kampüsünde yükselen yeni binalara dair bazı işçi arkadaşlarım, patronlara verilen vergi teşviklerini kastederek, “Bedava inşaat yapıyorlar” diye tepki gösteriyor. Tam kapasiteyle devam eden üretimin bizlere geri dönüşü ise daha fazla baskı oluyor; duşların giriş ve çıkışlarında kart basmamız isteniyor, çay molaları dışında sigara içenlere ihtar veriliyor. Fabrikada şu veya bu sudan sebeplerden ihtar almak alışılmış bir şey haline geldi.

 Fabrika kapısından çıktığımız anda da geçim sıkıntısıyla mücadele etmek zorunda kalıyoruz. Yüksek enflasyon ortamı ve girdiğimiz ağır vergi dilimleri yüzünden yılın son ayları oldukça zor geçiyor. Bu durum bazı işçilerin bireysel yöntemlerle çözüm aramasına sebep oluyor. Bir kısmı ek iş arıyor. Bazıları da dişinden tırnağından ayırdığı birikimlerini borsada fon vurguncularına teslim ediyor. Bazı arkadaşlar ise sanal bahis oynuyor. Fabrikada çay molalarında bahis oynayan işçiler görmek zor değil. Hatta bahis oynadığı için aile ilişkileri bozulan arkadaşlarımız var. İçinde bulunduğumuz koşullara karşı aslında hiçbir çare olmayan bu bireysel yollar dışında neler yapabileceğimiz ise bu günlerde işçiler arasında pek tartışılmıyor. Bazı arkadaşlar, Türkiye’de ekonominin çok istikrarsız olduğunu ve önlerini göremediklerini söylüyorlar. Fakat son açıklanan orta vadeli program ve bu günlerde Meclisteki Plan ve Bütçe Komisyonunda görüşülen 2027 bütçesi bizi nelerin beklediğini açık şekilde önümüze seriyor. Ben de gelişmeleri Evrensel gazetesinden takip etmeye çalışıyorum.

Örneğin eğitim bütçesi geçen yıla göre yüzde 26.5 oranında yıllık enflasyonun bile altında artırılır iken faiz harcamaları ise yüzde 45 oranında artırılıyor. Kamusal harcamalar yerine faiz giderlerinin artıyor olması sermayeye kaynak transferine işaret ediyor. 2027 bütçesi bize gösteriyor ki önümüzdeki yılda çocuklarımıza reva görülen temizlik ürünleri olmayan okullar, uçuk kayıt paraları ve boş beslenme çantaları olacak. Oysaki Eğitim-İş sendikasının raporuna göre 15.2 milyon öğrencinin tamamına 180 okul günü boyunca bir öğün yemek sağlamanın maliyeti merkezi bütçenin yalnızca 1.36’sına denk geliyor. Diğer yandan faiz giderleri merkezi bütçenin yaklaşık yüzde 15’ini yutuyor. 

Bütçenin gelirler bölümü daha da çarpıcı. Büyük bölümü biz ücretli emekçilerden alınan gelir vergisinin toplanan tüm vergilere oranı her geçen yıl artıyor. Gelir vergisi dışında toplanan verginin büyük bir bölümü ise KDV, ÖTV gibi dolaylı olarak yine işçi ve emekçilerden toplanan vergilerden oluşuyor. Aynı anda büyük bölümü sermayeye kıyak olmak üzere 4 trilyon 879 milyar liralık vergi muafiyeti verilmesi planlanıyor. Bu durum bütçenin kimler için yapıldığını kanıtlıyor. Bizler adaletsiz vergi dilimleriyle boğuşurken patronlar yatırımlarını vergi harcaması olarak yansıtıyor ve çeşitli teşvikler alıyor. Buradan hareketle “Vergi dilimi yüzde 15’te sabitlensin, üzeri patronlar tarafından karşılansın” talebimizi önümüzdeki dönemde daha çok dile getirmemiz gerekiyor.

Son gelişmeler de gösteriyor ki eğer bugünden bir araya gelip ses çıkarmazsak iktidar fon vurgununun ekonomik yükünü de biz emekçilerin sırtına yükleyecek. Öncelikle bireysel kurtuluş taktiklerinin bir fayda sağlamadığını görerek birlikte mücadele etmenin yollarını bulup gidişata müdahale etmeliyiz. Yoksa Mercedes işçileri olarak önümüzde daha da yoksullaşacağımız bir dönem bizleri bekliyor.