Özdilek’te 55. yıl kutlamaları: Sömürünün gösterişi

Özdilek işçisi
Bursa

Özdilek geçen ay hem kuruluşunun 55. yılını hem de kutlamaları yeni fabrikanın açılışıyla birleştirdi. Önce Çırağan Sarayı’nda bir kutlama yaptılar daha sonra yeni fabrikada, fabrikanın açılışı için etkinlik düzenlediler. Hatta Bursa’daki bütün milletvekilleri, siyasi partiler, bilinen büyük patronlar bu açılışta sıraya dizilip hem Kurucu Hüseyin Özdilek’i hem de şimdiki patron olan oğlu Emir Murat Özdilek’i tebrik ettiler. Emir Murat Özdilek de yeni fabrika için 120 milyon dolarlık yatırım yaptıklarından bahsetti, Holdingin yıllık 40 milyar lirayı aşan ciro sağladığını ve 2.5 milyar lira vergi ödediklerini söyledi. Hatta yeni fabrikada üst yönetimden 250 kişiye yemek verilirken, açılış sırasında beyaz yakaya havlu ve bornoz hediye edildi.

‘Bize reva görülmeyen bornozlar 30 bin lira’

Emir Murat Özdilek, “Hepimiz aynı gemideyiz” demeyi de ihmal etmedi. Hepimiz aynı gemideysek biz o geminin en altındaki kürek mahkumları mıyız? O yüzden mi molasız, düşük ücrete, yoğun tempoda biz çalışırken siz Çırağan’da kutlama yapıyorsunuz? Hediye olarak verdiğiniz bornozların tanesi 30 bin lira. Bize hediye edilmeye reva görülmeyen o bornozları biz üretiyoruz ama kendi evimize onlardan alabiliyor muyuz? Sizin payınıza milyarlarca lira düşerken biz neden 31 bin lira ile 45 bin lira arasında ücrete mahkum oluyoruz? Türlü türlü hastalıklarla neden boğuşuyoruz?

İşçilere 55. yıl diye geçen ay hediye çeklerine 7 bin 500 lira değil de 15 bin lira verildi. Onlar da sadece Özdilek’te geçerli. Bir cepten çıkan diğer cebe girmeye devam ediyor. Patrona ise vergi indirimi, yeni fabrika açtığı için teşvik verildi.

Çalışanların yüzde 78’i mutlu mu?

Türkiye’de işçilerin pek çok hakkı var. Bunların hepsi de mücadeleyle kazanılmış haklar ama şimdi biz bunları bile kullanamıyoruz. Özdilek’ten bir örnek vereyim. Yeni fabrikayla eskisi arasında 40 km fark var ve başka ilçeye taşındı. Yasa da bize ‘Fabrika taşınırsa işçi kıdem tazminatını almaya hak kazanır’ diyor. Ama bu haklarını isteyen işçilere aylar boyunca ‘Öyle bir hakkınız yok!’, ‘Bizim avukat ordumuz var, siz ne yapacaksınız?’, ‘İsteyen gitsin yıllarca mahkemede hakkını arasın!’, ‘Servis imkanı sağlıyoruz, o yüzden çıkış yapamazsınız’, ‘Yeni yere geçince patron zam yapacak’ demediniz mi? Yani işinize ne gelirse onu dediniz. Hiç sordunuz mu 'Bu kadar işçi niye bunların derdine düştü?' diye. Çünkü işçiler Özdilek’te mutlu değil. Baskı desen var, sömürü desen diz boyu... İşçilerin hepsi şikayetçi. Ama patron geçen soru önergesi verildiğinde işçileri yanına alıp altına ‘’Yüzde 78 mutluluk oranı ile çalışıyoruz.’’ diye paylaşım yapmasını biliyor. Bırakalım fabrikada yüzde 78’i, bugün Türkiye’de bile insanların yüzde 50’si ‘mutluyum’ demez.

Şimdiden üretim rekorları kırılıyor

Emir Murat Özdilek, her yerde övünerek yaptıkları yatırımdan bahsediyor ama zaten üretim yeni yerde iki katına çıkmış olacak. Şimdiden günlük üretim planının üzerinde üretim bile yapılıyor. Çay molası bile olmadan çalışarak zaten biz o paraları çoktan çıkarıyoruz. Konfeksiyon bölümü eski fabrikada 6 ton üretim yapamazken şimdiden 8 tonun üzerine çıktı. Yeni fabrikada artık her adımımız takip altında. Her yere sayısız kamera yerleştirilmiş, işçiler sürekli izlenip uyarılıyor. Robot gibi olmamızı istiyorlar. Yani o kadar şatafatla açılış yapılıyor ama şimdi bu yasal mı? Yerler şimdiden çatlamış, aralara ilaç sıkılmış. Su baskınları ve makine arızalarının sonu gelmiyor. İş güvenliğine uygun mu? 40 milyar lira ciroya 2.5 milyar lira vergi ödediniz, bu yüzde 5 vergi yapar. İşçiler niye yüzde 27 vergi diliminde o zaman?

Çözüm fonda borsada değil

Sorunlarımız saymakla bitmez. Bir de fon vurgunu oldu. Yukarıda anlatmaya çalıştıklarıma bakınca insanların borsaya, fonlara para yatırması anormal gelmiyor. Yoksa çalışarak, bu maaşlarla bu düzende ev, araba almak mümkün mü? 100 bin lira maaş alsak diyelim, yine yetmiyor, yine yetmeyecek. İnsanlar da çözümü böyle şeyler de buluyor ama göründü ki bunlar da çözüm değil. Eninde sonunda bizden aldıklarıyla kendi ceplerini doldurdu. Kimseye de doğru düzgün hesap sorulmuyor. İşçilerde bir de ‘Şükür edelim’ diyenler çok. Ya kardeşim biz zaten kuru ekmek de yesek şükrederiz, bu başka bir şey. Ama ortada bolluk, bereketlik var. Birileri bu bolluktan işçilere sadece yüzde 1’ini reva görüyor. İnsanlar da dişinden tırnağından artırmış 10 yıl biriktirmiş, bu birikimlerin hepsi bir vurgunda uçtu gitti. Bu çözüm değil ama çözüm de bu düzenin değişmesinde, işçilerin birliğinde.