Hayalimiz kendi atölyemizken gerçeğimiz geçim derdi

 

 

Mesut DEMİRCİ

OSTİM/Ankara

Emek Gençliği’nin 530 genç işçiyle yaptığı anket sonuçlandı. Anket sonuçlarının ne gösterdiğini öğrenmek için Evrensel Gazetesi’nin 16 Eylül 2026 tarihli gazetesinde çıkan manşet haberine ve Genç Hayat’ın 524. sayısında yer alan yazıya bakılabilir. Kısaca ifade etmek gerekirse; çalışma koşullarının, aldığımız ücretlerin, sosyalleşme olanaklarımızın, değiştirmek istediğimiz şeylerin ve hayallerimizin sorulduğu bir anketti bu.

Hangi parayla atölye kuracağız

Ankette verilen cevaplar birbirinden farklı olsa da “Gelecek hedefleriniz nelerdir?” sorusuna en çok “İleride kendi atölyemi-iş yerimi kuracağım” cevabı gelmiş. Ardından gelen “Şu anki gidişatta bunun gerçekleşmesi ihtimali nedir?” sorusuna ise genellikle olumsuz yanıt verilmiş. Bunun temel nedeni biz işçi gençlerin koşulları.

Her hafta ortalama 6 gün ve her gün yaklaşık 9 saat çalıştığımız için eve döndüğümüzde yorgunluktan hedeflerimiz için çabalamaya ne vaktimiz ne de enerjimiz kalıyor. Dolayısıyla kendi iş yerimizi kurmak bu koşullarda gerçek dışı oluyor. Buna rağmen kendi atölyemize sahip olmak istememizin nedeniyse bizlere tek çıkar yolun bu gibi anlatılması.

Oysa örnek vermek gerekirse bugün OSTİM’de birkaç CNC tezgâhı alp atölye açmak isteyenin elinde 80-90 milyon TL’nin olması gerekiyor.  Yani bize çıkar yol olarak gösterilen yere ulaşmak zaten imkânsız.

Önce koşullarımızı değiştirelim

Peki günde 12 saati bulan mesailerle, açlık sınırının çok altında verilen “kuş kadar maaşlarla” biz hangi atölyeyi kuracağız? Hangi birikimle, hangi imkânla üniversite sınavına hazırlanıp başarılı olacağız? Bu düzen, bize çıkış yolu diye sunduğu bu hayallerle aslında her gün biraz daha tükenmemize ve yorulmamıza neden oluyor.

Bizi bu şekilde başaramayacağımız hayallerin peşinden koşturarak bugünkü kölelik koşullarına razı etmeye çalışıyorlar. Ancak bizler bu sözde kurtuluş reçetelerine kanmamalı, tam aksine, daha gerçekçi ve kazanabileceğimiz hedeflere tutunmalıyız.

Mesai saatlerini düşürmek ve çalışma günlerinde de kendimize, sosyal hayatımıza vakit ayırabilmek için mücadele etmeliyiz mesela. Ya da insanca yaşayacak, belki geleceğimiz için birikim bile yapabilecek ücretler için bir araya gelmeliyiz. Şunu bilmeliyiz ki bizler bunları talep ettiğimiz için hayalperest değiliz.

Bazılarımızın gelecek hedefi kendi atölyesinden çıkıp “büyük bir fabrikada çalışmak” bunlar gerçekçi olmayan şeyler değil. Bizim yaşam koşullarımız bunu uçuk bir hayal yapıyor. Tam da bu yüzden bizim bu koşulları değiştirmeyi hedeflememiz lazım.

Atölyemizde, okulumuzda bizimle benzer sorunlar yaşadığı kadar benzer hayaller de kuran arkadaşlarımızla sorunlarımızın çözümüne kafa yormalı ve ortak bir çıkar yolda birleşmeliyiz. Çünkü kurtuluş bireysel çabalarla değil, yan yana gelerek birlikte verdiğimiz mücadeleyle gelir!