Belki ‘oradan’ bir çıkış yolu buluruz diye düşündüm

Geçtiğimiz aylarda borsada yatırım yapmıştım, ama yaşanan vurgunla birlikte birikimimin büyük kısmını kaybettim. Zaten ucu ucuna yaşamaya çalışıyorduk. Bir umutla yatırım yapmıştım, belki biraz nefes alırız yarın bir gün işten çıkarılırsak tazminat dışında cebimde bir şey olsun diye. Ama paramız battı. Şimdi hem fabrikada işten atılma korkusu var hem de ekonomik olarak daha da sıkıştım.

Fabrikada aldığımız ücretle bir gelecek kurmak imkânsız hale geldi. Çocuk okutmak, ev geçindirmek, birikim yapmak… Bunların hiçbiri mümkün değil. Bankaya koysan faiz yetmiyor, enflasyon karşısında eriyor. O yüzden birçok işçi gibi ben de borsaya yöneldim. Belki oradan bir çıkış yolu buluruz diye düşündüm.

Büyük bir güvensizlik. Hem fabrikada işten atılma korkusu var hem de ekonomik olarak hiçbir güvence yok. İnsanlar bir umutla borsaya giriyor ama sonuçta yine kaybeden işçi oluyor. Çünkü bireysel çıkış yolları hep tıkanıyor. İki üç kişi kazanıyor yaygara bir kopuyor herkes hurra borsaya, kumara bitcoinde de yaşadık aynılarını.

Aslında bir çaresizlikten doğan alternatif. Bosch gibi dev şirketin kârını biz yaratıyoruz. Ama o kâr bize dönmüyor. Patronlar borsada servetlerine servet katarken, biz küçük yatırımcı olarak elimizdeki üç beş kuruşu da kaybediyoruz. Bu da ayrı bir adaletsizlik.

Ağustosa kadar yüzlerce arkadaşımız işten çıkarıldı. Resmi gerekçeler hep “verimlilik” ya da “küçülme” oluyor ama biz biliyoruz ki patronlar kârlarını korumak için işçileri gözden çıkarıyor. İnsanlar yıllarca emek veriyor, bir günde kapının önüne konuluyor.

Büyük bir öfke var. Çünkü işten atılanların çoğu yıllardır burada çalışan insanlar. Sendika sessiz kalıyor. Hatta insan kaynakları gibi davranıyor. İşten atma olacak diye bütün yöneticiler küheylan kesilmiş tepemizde yanlışımızı arıyor. Kaşının üstünde göz var diye milletle tartışıyorlar. İşler azaldı deniyor biz ek mesailer yapıyoruz sürekli. Dert ücret ortalamasını düşürmek kimse bundan bahsetmiyor. Herkes 90lı yıllarda fabrikaya giren işçilerin ne kadar yüksek maaş aldığını, evini arabasını konuşuyor. Kimse patronun kârını konuşmuyor. Senelerdir bizden elde ettiği kârla ne kadar büyüdüğüne herkes gözlerini kapamış. Herkes birbirine düşüyor, birlikte kazanmak kimsenin aklının ucundan geçmiyor.

İşçilerin birlikte hareket etmesi gerekiyor. Bosch gibi büyük fabrikalarda işten atmalar sadece bizim değil, bütün işçi sınıfının sorunu. Yoksa kumardan, borsadan medet umup batıp batıp başa sarıyoruz. Ömrümüz yarın yaşayacağımız hayatın borcunu ödemekle geçiyor. Üç kuruş para kazanalım diye ceptekinden de oluyoruz. İşten çıkarmalarla hayatımız daha da zorlaşacak.