Mücadeleye bugün dünden daha çok ihtiyaç var!

 

 

Elif

Hacettepe Üniversitesi

Yeni bir akademik yıla başlarken üniversiteli öğrenciler olarak geçtiğimiz yıllardan kalan sorunlarımız devam ediyor. Niteliksiz yurtlar ve yemekhaneler başlıca problemlerimiz arasında yer alırken buralara gelen zamlar, enflasyon koşullarında hayatta kalmayı daha da zorlaştırıyor. Geleceksizlik ve işsiz kalma kaygısı bir yana dursun, daha üniversite sıralarındayken güvencesiz koşullarda çalışmaya itiliyoruz. Üniversiteye gelirken kurduğumuz bilim, teknoloji, sanat gibi alanların gelişiminin bir parçası olma hayalleri bir bir yıkılıyor. Örneğin bir mühendis “savaş” sanayisi dışında neredeyse iş bulamıyor; bir akademik çalışmanın parçası olmak istediği durumda ise Hacettepe’nin TUSAŞ ve ASELSAN’la imzaladığı “sanayi ve üniversite iş birliği” anlaşmalarıyla açılan, savaş sanayisinin ihtiyaçlarını karşılamak üzere çalışma yürüten Ar-Ge laboratuvarlarının parçası haline gelmek zorunda kalıyor. Geçtiğimiz dönem TUSAŞ konferansına mühendislik öğrencilerinin katılım zorunlu tutulması gibi durumlar da yaşadık.

Peki gerçekten her şeyi yaptık mı?

Öğrencilerin herhangi bir eyleminde hemen karşımıza kolluk kuvvetleri dikiliyorken elini kolunu sallayarak kampüse giren palalı saldırganlar, maskeli birkaç kişinin erkek yurduna girip bir arkadaşımıza saldırmaları, 1 Mayıs bildirilerini dağıtan arkadaşlarımıza gerçekleşen saldırılar gibi birçok örnek “Bu kampüsün güvenliği, kimin güvenliği?” sorusunu aklımıza sık sık getiriyor. Öğrenci bütçesine uygun kafeleri ve kantinleri kapatarak zincir kafelere alan açan rektörlük; bu sefer de toplulukları hedef alıyor. Yıllardır “oryantasyon haftası” olarak geçen günlerde öğrenci topluluklarının tüm renkleriyle kendilerini var edebilecekleri tanıtım stantlarını açmalarını yasaklıyor. Öğrenci topluluklarının etkinlikleri bir bir iptal ediliyor ve çeşitli bahanelerle denetimde tutulmaya çalışılıyor.

Hacettepeliler olarak Ayşenur ve İkbal cinayetlerinde yüzlerce kişi yürümemizle, 19 Mart’ta yaptığımız boykotlarla, Yapı Kredi iş birliğiyle yemekhaneden yararlanmak için banka müşterisi olmaya karşı ve öğrencilerden öğünlerin ücretini bir hafta önceden almayı garantileyen rezervasyonlu yemekhane sistemine karşı yaptığımız basın açıklamaları ve kitlesel yürüyüşlerle ortaya koyduğumuz mücadelenin birçok örneği var. Şimdilerde ise hangi arkadaşımızla konuşursak konuşalım “Her şeyi yaptık ama hiçbir şey değişmedi.” sözünü duyuyoruz. Peki gerçekten her şeyi yaptık mı? 

Mücadelemizi politik bir hat etrafında örgütlemeye ihtiyacımız var!

Saray rejiminin sopası Hacettepe rektörlüğü; savunma sanayi seçmeli derslerini yaygınlaştırarak, savunma sanayi üzerine yüksek lisans programı açarak üniversitemizin alanlarını, akademisyenlerini ve öğrencilerini şirketlerinlerin sömürüsüne her gün daha fazla açıyor. Bir yandan soruşturmalar ve uzaklaştırmalar, bir yandan yurttan atılmalar devam ediyor. Bizlerse yürüyüş ve protestolara bireysel olarak katılmak gibi gösterdiğimiz reflekslerle her şeyi yaptığımızı düşünüyor; saray rejiminin dikte ettiği sermaye ortaklığını her gün karşımıza farklı bir programla ortaya koyan, baskı ve kontrol yöntemlerini günden güne sertleştiren yönetime karşı sadece birkaç gün direnebiliyoruz. Ardından hiçbir şey değişmedi diyor ve kenara çekiliyoruz. Burada görmemiz gereken tablo aslında hayatın tam içinden, her gün yaşadıklarımızdan apaçık ortaya çıkıyor: Bir yandan piyasaya sürülmek üzere üretilen işçiler haline gelen üniversite gençliği, bir yandan da talana açılmış üniversiteler varken bu düzenin devamlılığının planı gençliği tüketmek üzerinden yapılıyor. Tam da buna karşı çıkmak için yan yana uyuduğumuz yurtlardan, yıllarımızı geçirdiğimiz fakültelerden, derslerin yoğunluğundan başımızı kaldırdığımız kısa vakitlerde buluştuğumuz ve var etmek için emek verdiğimiz topluluklardan kuracağımız mücadelemizi eşit, parasız ve bilimsel bir eğitimi savunan politik bir hat etrafında örgütlemeye, bugün dünden daha çok ihtiyacımız var!