Ceplerimde toprak kokusuyla buradan ayrılıyorum!

Gül

Menemen/İzmir

 

Bazen hayatın koşturmacası içinde unuttuğumuz o yalın gerçeği, doğada bir aradayken yeniden hatırlarız. Geçtiğimiz günlerde katıldığım yaz kampında, sadece yan yana gelmenin değil, ortak bir üretimin parçası olmanın iyileştirici gücünü hissettim.

Atölyelerde ellerimizi kille bütünleştirip biçim verirken dayanışmamız da o şekilde şekillendi. Marksizmden politik iktisata, teoriden sanata uzanan alanlarda öğrendiklerim ufkumu daha da genişletti. Benim için en özel deneyim ise herkesin kendi inancı, düşüncesi ve özgünlüğüyle eşitçe var olabildiği o özgür atmosferdi. Genç işçi arkadaşlarımla yaptığım konuşmayı unutamıyorum. Herkesin haksız yere yaşadığı sıkıntıları, omuzlarındaki yükleri birbirine emanet ettiği o anlarda anladım ki yalnız değildik. O gözlerdeki direnç ve paylaşım, tüm zorluklara karşın umudumu tazeledi. İnsan insanın gölgesi değil, güneşiymiş meğer.

Şimdi günlük rutinlere dönerken ceplerimde biraz toprak kokusu, zihnimde ise birlikte üretmenin o şiirsel yankısı var. Bir ağacın dalında tek başına duran bir yaprak değil, kökleri toprak altında birbirine kenetlenen koca bir orman olduğumuzu bilmek yetiyor.

Bir sonraki kampta görüşmek üzere! Dayanışmayla ve umutla kalın.

(Genç Hayat)