Hızlı ol, konuşma, selam bile verme!

Abdurrahman

Sincan/Ankara

 

Ben Abdurrahman, 18 yaşındayım. Kendimden küçük 2 kardeşimle yaşıyorum. Evin geçimini ve kardeşlerimin ihtiyacını senelerdir ben karşılıyorum. Ortaokuldan sonra hiç liseye gitmeden çalışmaya başladım. Bugüne kadar farklı farklı yerlerde çalıştım. Şimdi de 200’den fazla kişinin olduğu bir fabrikada haftanın 5 günü günde 10-11 saat olacak şekilde çalışıyorum. Hafta sonu işler yoğunlaştığında cumartesi de mesaiye kalıyoruz. Bu mektupta çalışma koşullarımdan ve bunun hakkındaki düşüncelerimden bahsedeceğim. İşe giderken çok kötü hissediyorum. Trafiğe takılmamak için çok erken saatlerde yola çıkıyoruz. Sabahtan akşama ayakta çalışıyorum. Akşam da geç dönüyoruz. Sonrasında ailemizle mi vakit geçirelim, yemek mi yiyelim bilemiyoruz. İşten döndüğümde çok yorgun hissediyorum. Bu döngünün içinde işe dinlenemeden uykulu ve yorgun gidiyoruz. Sonra da ayakta uyuyarak çalışıyorsunuz diye laf ediyorlar. Her şeyi geçtim, genç bir insanım. Her zaman erken yatamıyorum. İşe ilk başladığım zamanlar işe başlarken ustabaşına selam veriyordum. Tepki bile vermediklerini görünce vazgeçtim. Artık suratlarını bile görmek istemiyorum. Fabrikanın içerisinde aşırı disiplinliler. Lavaboya gitmek için kart kullanıyoruz. Orada kaç dakika kaldığımızı patronlar görüyor. 10 dakikayı geçtikten sonra “Neden bu kadar geç kaldın?” deniyor. Sabah 2-3 dakika geç kalsan gene aynı. İşten çıkartmaya kadar gidiyor bu. Çalışırken birbirimizle konuşmamız ve kulaklık takmamız yasak. Günde en az 3-4 defa hızlı olun diye uyarılıyoruz. Arada sırada elini kesen ya da yakan arkadaşlarımız oluyor.

Artık kahve içmeye bile çıkamıyorum

Tüm bunların üstüne asgari ücretten biraz fazla maaş alıyorum. Şu an ara zam zamanı olduğunu bile bu dergiyi dağıtan abilerden duydum. Ancak bizim fabrikada bahsi bile geçmiyor. Ara zam yapılması, iş saatlerinin kısaltılması lazım. 2024’te de çalışıyordum ama alım gücüm çok daha yüksekti. Ev ve kardeşlerimin ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra kahve içmeye dışarı çıkıyordum. Kafelerde gezmeyi seviyordum. Artık ona bile gücüm yetmiyor. Arada sırada çıkabiliyorum. Risk alayım buradan çıkıp başka bir şey yapayım desem yapamıyorum. Şimdi işten çıksam bir süre iş bulamazsam kirayı kim ödeyecek? Her şeyi geçtim. Bir lise hayatı yaşayamadığım için çok şey kaçırdığımı düşünüyorum. Bir gencin belki de en güzel yılları lisede geçiyor. Arkadaş çevresi, anıları, eğlenebilmesi... Belki liseyi okusaydım şu ankindan daha geniş bir arkadaş çevrem olabilirdi. Her insan aynı değil. Benim gibi rahat sosyalleşemeyen biri için bu durum çok kötü. Ki ben okumayı seviyordum. Eğer okuyabilmiş olsaydım psikolojik olarak da farklı olurdum. Kendimi yalnız hissediyorum. Ortaokuldan sonra hayatım bitti gibi hissediyorum.

 

 

 

(Genç Hayat)