İnsanca yaşama talebimizi 1 Mayıs'ta dile getirmeliyiz

Merhaba sevgili Evrensel okurları. Önümüz 1 Mayıs biz işçilerin tarihte birçok kazanım elde ettiği en önemli günlerden 1 tanesi. 1 Mayıs’ın tarihinde olduğu gibi bizlerde bugün LC Waikiki depolarında arkadaşlarımız ile bir araya gelip bugün ki taleplerimiz üzerine tartışıyoruz ve insanca yaşamak için gerekli ihtiyaçlarımız ve taleplerimizi bir araya getirdik. Aslında 1886 yılından bugüne kadar hala ortak talebin insanca yaşanabilir çalışma koşullarının inşa etmek gerektiğini fark ediyoruz.

Daha çok iş, daha çok eziyet ve karşılığında daha az ücretle çalışmaya her gün daha fazla zorlanıyoruz. Aldığımız net maaşlar 32 bin-35 bin arasında değişmekle birlikte bu maaşın sadece 20 binine yakını ev kiramızı ödemeye harcıyoruz. Faturalarımızı ödedikten sonra gıdaya yeteri kadar bütçe dahi ayıramıyoruz. Çocukların okul masrafları da işin içine girince işin içinden çıkmak imkansıza yakın bir hal alıyor. Ekonomik olarak biraz rahatlayabilmek için mesailere kalmak zorunda kalıyoruz. Kalmazsak zaten var olan primlerimizi kesiyorlar ve mobbing uyguluyorlar. Çoğu defa mesai için izin almak istediğimizde bizi yalvarma derecelerine getirdikleri dahi oluyor. Mesailere kaldığımızda ise bu defa ailemizden ve sosyal hayatımızdan taviz vermek zorunda kalmış oluyoruz.

Bekar arkadaşlarımız ise mevcut ekonomik zorluklardan kaynaklı olarak evlenemediklerini ve birçoğunun artık evlilik çağını dahi kaçırdıklarını bu yüzden hayata karşı umutsuzluk halini aldığı ve geleceklerinden yana bir beklentinin olmadığını dile getiriyorlar.

Aslında ana talebimiz nettir’’ İnsanca yaşayabileceğimiz bir ücret’’

Dinlenme sürelerimiz çok yetersiz. Haftanın 6 günü ve 3 vardiya olacak şekilde sürekli iş yerindeyiz. Sürekli vardiya değişikliğinin getirdiği yetersiz dinlenme ve yeni düzene ayak uydurma hepimizin en fazla zorlandığı konulardan bir tanesi. Özellikle gece vardiyasının ilk günü hepimiz zombi gibi etrafta ne yaptığımızı bilmeden çalışmaya çalışıyoruz. Buna karşılık talebimiz şu yöndedir. Çalışma saatlerinin azaltılması ve insanca yaşanabilir dinlenme sürelerinin tanınmasını istiyoruz. Belli bir yaşı aşmış arkadaşlarımızın hala çalışma hayatına mecburen dahil ediliyor. Prim gün sayılarının yetersiz kalmalarından dolayı emekli olmakta zorlananlar, emeklilik yaşının çok ileri yaşlarda gibi sorunlar hala bizim temel sorunlarımızdan bir tanesi olmaya devam ediyor. İş arkadaşım bunu dile getirirken şöyle demişti, “Ömrümden ömür gitmiş ama hala emeklilik hayali yaşıyorum o da bize sadece hayal oldu.”

Bunun için prim gün sayısının düşürülmesi, emeklilik yaşının küçültülmesi ve kademeli emeklilik hakkının tanınmasını ve emeklilerinde insanca yaşayabileceği ücretler almasını istiyoruz.

Biz biliyoruz ki bu talepler kendiliğinden karşılanmayacak. Patronlardan bir “iyilik” beklemiyoruz. Dün olmadığı gibi yarın da olmayacak. Bu yüzden 1 Mayıs bizim için sadece bir gün değil. Taleplerimizi birlikte dile getirdiğimiz, sesimizi büyüttüğümüz bir gün.  Biz LCW depo işçileri olarak, insanca bir yaşam için taleplerimizi dile getirmeye, birlikte mücadele etmeye devam edeceğiz.