1 Mayıs işçiden kaçırılıyor

Ben İstanbul’da Türk Metal sendikasının örgütlü olduğu Mercedes-Benz Otobüs Fabrikasında çalışıyorum. Bu yıl 1 Mayıs’a giderken yoksulluk, adaletsizlik gibi artık alıştırıldığımız temel gündemlerimizin yanında ABD/İsrail’in İran’a yönelik saldırganlığı ve savaş gündemi de var. Fakat sendikal bürokrasi bu doğrultuda hareket etmiyor. Türk-Metal, bir mesajla işçilere 1 Mayıs’ın bu yıl Edirne’de kutlanacağını bildirdi. Katılmak isteyenler isim yazdırırlarsa araç ayarlanarak isim yazdıran işçiler 1 Mayıs kutlaması için Edirne’ye taşınacakmış. Sendika yine ünite temsilcileriyle Edirne’de temsili bir tören düzenleyip dostlar alışverişte görsün istiyor.

Türk Metal 1 Mayıs’ı fabrikada ve İstanbul’un kent meydanlarında geniş katılımla kutlamak varken işçilerden kaçırıyor. Bu durum sendikanın kendi altında örgütlü işçilerin taleplerinden çekinmesinden kaynaklanıyor. Halbuki sendika 1 Mayıs’ın tarihsel önemi ve günümüzdeki anlamıyla alakalı haftalar öncesinden çalışma yürütmeli, işçilere günün anlam ve önemini anlatmalıdır. En geniş katılımlı 1 Mayıs’ı örgütlemeli ve biz işçilerin taleplerini alanlara taşımalıdır. Fakat en basitinden bir sendika yöneticisinin, temsilcinin yemekhanede 1 Mayıs bildirisi okuduğunu dahi görmüyoruz.

Fabrikamızda sendikalı olmayan beyaz yakalıların ise başka şehirde kutlayabilecekleri firari 1 Mayısları bile yok! Son yıllarda daha düşük ücretlere çalışmak zorunda kalan ve güvencesizliği daha derinden hisseden beyaz yakalı işçiler örgütsüzlük problemi yaşıyorlar. Bireysel yollar dışında haklarını savunabilecekleri ortam bulmakta zorlanıyorlar. Mavi yaka beyaz yaka demeden zamlara, yoksulluğa, vergi yüklerine, savaş ve sömürüye karşı tüm işçiler olarak mavi yakasıyla beyaz yakasıyla en geniş katılımlı şekilde alanlara çıkalım ve taleplerimizi haykıralım.