Mobbing, taciz, ayrımcılık: Kadın sporcular için her an mücadele

Kayseri — Merhabalar, ben bir yüzme antrenörüyüm. Yıllarca sporculuk yaptıktan sonra spordan uzaklaşmamak ve sporun içinde olmak için, aslında kendi ayaklarımın üzerinde duran bir kadın olmak için antrenörlük yapmaya başladım. Bu yazımda sizlere antrenörlük hayatımda karşılaştığım ayrımcılıktan bahsetmek istiyorum. Bu meslek aslında severek yaptığım bir meslek ama işte bir sürü sorunla karşılaşıyoruz. Ve size şöyle söyleyeyim, kadın antrenör sayısı oldukça az. Her gün iş yerinde sabahtan akşama kadar erkekler kadar çalışıyoruz. Regl olduğumuz günlerde ise dünyanın lafını duyuyoruz. Çocuklara yeri geliyor anne, yeri geliyor baba oluyoruz. Ama ne velilerimize ne de yöneticilerimize yaranabiliyoruz. Çocuk iyi yüzerse, bir şeyler başarırsa, bu hep kulübün başarısı oluyor. Bizim emeklerimiz hiçe sayılıyor. Eğer çocuk kötü yüzerse bu tamamen benim suçum oluyor. Regl olduğumda suya giremediğim için oluyormuş. Ya da o hafta moralim bozukmuş. Eksik ücret almam gerekiyormuş.

Sürekli bunlarla ve erkeklerin tacizleriyle mücadele ediyoruz. Artık yöneticilerin, erkek antrenörlerin payını verebiliyoruz. Ama velilere ve dışarıdan ders almak isteyen kişilere karşı bir şey yapamıyoruz. Gelip sürekli imalı imalı ‘Hocam biz sizden ders almak istiyoruz’ diyen erkeklerle karşılaşıyoruz. Bu insanlara ‘Eşinize bir erkek antrenör ders versin’ desem dünyaları yakarlar ama bir kadın antrenöre imalar yaparken yüzleri bile kızarmıyor.

Sürekli havuzun içinde ve yarışlarda tartışmaların içindeyiz ve sürekli şu lafları duyuyoruz: “Elinin hamuruyla erkeklerin işine karışma!”

Hayır kardeşim, karışacağım. Size ve sizin kurmak istediğiniz düzene karşı her meselede sözümü söylemekten geri duymayacağım! Sporun cinsiyeti yoktur. Ben böyle düşünüyorum. Yarışlara kız çocuklarını götürürken kadın antrenör de gidecek mi diye soruyorsunuz, ama herhangi bir meselede laf söylediğim zaman karışma diyorsunuz. Karışacağız ve siz de bu sözleri dinleyeceksiniz.