‘Devletin paraya ihtiyacı var’

Ülke gündemi sürekli ekonomik ve siyasi olarak değişiyor veya belli konular etrafında şekilleniyor. İran-İsrail arasındaki savaş ve İsrail destekçisi ABD’nin politikaları sadece sıcak savaş içerisindeki ülkeleri değil bizlerin yaşantısını da etkiliyor. Mazota gelen zamla çiftçilik vb ile uğraşan işçilerin maliyeti artıyor ve zarar ediyor. Gıda fiyatlarındaki artış evimize giren yiyeceklerin niteliğini ve miktarını etkiliyor. Her gün geçinme kaygısıyla çalışmak yetmezmiş gibi hükümetin açıkladığı yeni cezalar, iş dışındaki sosyal alanlarımızı da kısıtlıyor.

Araçlardaki ses sistemini çoğu arkadaşımız söktü, kokuları ve telefon tutamaklarını söktü. Çünkü enflasyonun artması yetmezmiş gibi bir de bu konudan ceza yemek istemiyor kimse. Günün yorgunluğunu dışarıda atmak ve hayatının içerisinde yer tutan arabalara gelen cezalar işçilere çok yüksek geliyor. Arabayla gezerken bile ne kadar yaktığını hesap etmek zulümken en basit kokuya bile ceza gelmesi bütün işçilerde tek bir düşünce yaratıyor: “Devletin paraya ihtiyacı var.”

‘Bu kadar vergi nereye gidiyor?’

Bununla başlayan sohbetler de ise “Madem devletin paraya ihtiyacı var da bu kadar vergi nereye gidiyor?” sorusu akla geliyor. İşçilerin yılın ilk ayı aldığı maaşla yıl sonunda aldığı maaş arasındaki fark tamamen vergi. Milyonluk araçlar üretmek yetmiyor bununla birlikte de vergiler işçinin omuzlarında bir yük oluyor. Gıdaya ulaşmak şöyle dursun kira derdi bile tek başına yeterli. Ama sürekli artan vergi dilimi maaşlarımıza büyü kesikler atıyor. Kira mı düşünelim, yiyecek mi, ceza mı, enflasyon mu?

Gün geçtikçe eriyen maaşlarımızla hayatımız daha da yoksullaşıyor. Günlük ürettiğimiz milyonlar karşısında kırıntılar alırken diğer bir yandan yaşam standartlarımız da düşüyor. Patron zenginleşirken binlerce işçinin geçim ve yaşama kaygısı artıyor; savaşlar, cezalar, enflasyon gibi durumlar ise yoksulluğumuzu perçinliyor.