Howon büyüyor, işçinin ekmeği küçülüyor!

Howon işçisi

Merhaba evrensel okurları. Howon Otomotiv’de çalışan işçiyim. Fabrikada yaşadığımız haksızlıklardan bahsetmek istiyorum. 6 ayda bir enflasyon zammı alıyoruz. Geçinmek çok zorlaştı. Ek iş yapan, bazen fabrikada 16 saat çalışan arkadaşlarımız var. Hafta içi ekstra mesai yüzde 50 zamlı, hafta sonu yüzde 100 zamlıdır.

2007’de kuruldu fabrika. Teşviklerden, vergi muafiyetinden alabildiğine çok faydalanan bir iş yerinden bahsediyorum. Fabrikanın yanı başındaki araziyi milyonlar vererek alan, yeni yatırımlar yapan, karına kâr katan bir şirket. Gel gör ki yönetim eski işçi istemiyor. Çünkü vergi yükünü patron çekiyor. Ama yeni işçilerde vergi kesintisi yapılıyor. O yüzden yeni işçi demek düşük ücret demek, vergi yükünün işçiye yıkılması demek. O yüzden eski işçilerin çıkmasına zorluyor. Üstüne masada işçinin alacaklarından yüzde 40 kesinti yapmayı dayatıyor. İşçiyi girdi çıktı yapmaya zorluyorlar. Kanunsuzluk alabildiğine çok.

Geçen yıl 800 kişi çalışan fabrika şu an 500 kişiye düştü. Nisan ayında yeniden işçi alımı yapacakları söyleniyor. Hal böyle iken zam dönemi olunca patron ağlamaya başlıyor. Yok işler iyi değil, yok şu proje iptal oldu vs. diye diye zam vermemek için çırpınıyorlar. İş yeri şimdi İ10 projesi bitti diye faturayı işçiye kesti. Cumartesi günü işe gitmiyoruz. Yıllık izni olandan yıllık izin kesiliyor. Yıllık izni olmayanın günlüğü kesiliyor. Ayda 4 gün kesilince zamsız çalışmış oluyoruz.

Bu kadar kâr eden fabrika, bizim kullandığımız tuvalet kağıdına takıyor. Tuvalet kağıdında tasarruf yapmamızı istiyor. Koca fabrika mesele işçi olunca bak neler yapıyor. Sinekten yağ çıkarma derdinde yani. Şimdi promosyon verecekler mi, verecekler de kırpa kırpa pula çevirecekler. Tüm işçilerin ortak talebidir. Promosyonumuza dokunmayın. O bizim yasal hakkımız. Geçen yıl erzak için 6 bin olan çek fişi bu yıl 5 bine düşürüldü. İşçiyi dinleyen yok. Derdimizi anlatıyoruz ama kapı duvar. Hayatımız fabrikaya bağlı. Ne günlük ne yaz planı yapabiliyoruz. Varsa yoksa fabrikanın ihtiyaçları. Fabrika dışındaki hayatımız da fabrikanın durumuna bağlı. Eski yeni işçi fark etmiyor. Patronun derdi dikensiz gül bahçesi. Eskiye yapıyor da yeniye gül dağıtmıyor. Şikayetçiyiz, kabul etmiyoruz. Ama sıkıntımız da büyük. İşçinin birliği yok. Sesimiz gür çıksa böyle olmazdı. Bu kadar dağınık olmanın sonucunu yaşıyoruz.

(İşçi Sendika Servisi)