‘Kendi kaderimizi kendimiz yazarız’

Geçen hafta Kalyon PV’de zam oranı belli oldu. Ben de yıllardır burada çalışan bir işçi olarak, gazetede çıkan yazıları takip ettim. Arkadaşlarımın o dönem söyledikleri her şeye katılıyorum. Ama şimdi zam belli olduktan sonra yazmak istememin sebebi, bu işin burada bitmediğini söylemek. Bunu da bize gözdağı vermek isteyen sendikacılara ya da hakkımızı yiyen patrona değil, arkadaşlarıma söylüyorum. Ne oldu öfkemize? Haklıydık, hâlâ haklıyız ve hakkımız olanı istemeye devam etmemiz lazım. Kimse “çok şükür” demiyor ama bir kabulleniş var gibi geliyor bana.

Eğer biz bu kadar ses çıkarmasaydık, temsilcilerle o kavgaları etmeseydik, birbirimize cesaret vermeseydik; yüzde 17 zam dahi olmayacaktı. Ağızlarını boşa mı “10’dan, 12’den” açtılar? Tepkimizi ölçüp ona göre çıkardılar bu sonucu. Bizim hatamız, tepkimizi örgütleyememek. Bu da zam dönemi kapıya dayanınca olacak iş değil zaten. İlmek ilmek örmemiz lazım. Tek ses olmak için daha çok konuşmamız ve en önemlisi bir araya gelmemiz lazım. O yüzden bu süreç burada bitmedi. Sadece ilk adımı attık. Sendikacıların “Biz aldık” demesi yalan; onlar değil, biz aldık bu zammı. Daha fazlasını da alabiliriz. “Bundan sonra devlet ne yaparsa o, bizden bir şey istemeyin” diyorlar. Bu ne demek? Eğer birlik olmazsak bir sonraki zam döneminde daha çok baskılayacaklar bizi. Aileyi kapsayan sağlık sigortası ya da tam maaş ikramiye talep edince “Zarar ediyorum” diyen patron, yeni bölüm açıp yeni makineler alıyor. O makinelerle daha az işçiyle daha fazla hücre üretecek. Yani parayı, kendisini daha çok zenginleştirmek için harcıyor. Biz neden daha çok fakirleşiyoruz?

Sadece bu gazetede çıkan haberlerden bile görüyorum ki yanlışa yanlış diyen, cesareti olan işçi sayısı az değil. Birbirimizi bulmak, bizim gibi düşünen arkadaşlarımıza ulaşmak zor değil. Cesaretimiz kadar birbirimize güvenimiz de olmalı. Ben kendi vardiyamda güvendiğim iş arkadaşlarımla konuşuyorum. Onların da kendi güvendiği isimler var. Bir yerden başlayıp gerisini getirmek bizim elimizde arkadaşlar. Bir bölüm diğer bölümden beklerse işimiz zor. Her bölüm kendi ekiplerini kurmalı. Ancak bu şekilde birlik oluruz ve bir sonraki zamda kendi kaderimizi kendimiz yazarız. Patrona ve onun sendikasına değil, kendi sözümüze bakalım ve hep birlikte diyelim: “Bu iş burada bitmedi.”