Yoksullukta eşitlenenler hükümete birlikte dur diyelim

Kalemimle değil, eriyen maaşımın ağırlığıyla yazıyorum bunları. Yükselen enflasyon, yükselen kiralar, yükselen market fiyatları. Düşen ücretler, eriyen maaşlar. Ocak 2026’da asgari ücret net 28 bin 75 TL olarak açıklandı.

Yüzde 27 zam dediler. Ama aynı anda TÜFE’nin 12 aylık ortalaması yüzde 34,88 olmuş, kira zam tavanı da o kadar. Yıllık enflasyon yüzde 30,89’larda seyrediyor. Gıda raflarında etiketler yüzde 50-100 arası sıçramışken. Market sepeti aynı kalıyor, ama para yetmiyor artık.

Bir önceki yılın aynı sepeti için harcadığım para, bu yıl neredeyse yarı yarıya fazlaya mal oluyor. Kiracıyım ben. Ev sahibim yasal sınır olan yüzde 34,88’i son kuruşuna kadar uyguluyor. Hatta “piyasa böyle” diye üstüne ekliyor. Aylık 15 bin TL’lik evde oturuyordum, şimdi 20 bini geçti, geçecek. Çocuklarımın odası aynı, ama o odanın kirası artık maaşımın yarısından fazlasını yutuyor.

Maaşım eriyor. 28 bin TL net asgari ücretle “geçinirsiniz” diyorlar. Ama elektrik faturası, doğalgaz, su, internet derken temel ihtiyaçlar maaşın yarısını götürüyor. Market alışverişi için kalan para yetmiyor. Çocuklarımın harçlığı yerine “ekmek parası” derdine düştük. Bir maaşla geçinmek imkânsız hale geldi. Artmayan kredi kartı limitleri, artan taksitler. Yükselen faturalar, eriyen birikim. Artık borç sarmalında dönüp duruyoruz.

“Hayatta kalmak” lüks oldu. Umutsuzluk yükseliyor, hayat standardı düşüyor, gelecek hayalleri eriyor. Gençler “Bu ülkede nasıl aile kuracağız?” diye soruyor. Ben de soruyorum: Ne zaman bitecek bu döngü? Ne zaman maaş zamları enflasyonun önüne geçecek? Ne zaman yoksulluk düzeyinde maaş alacağız? Bir market sepeti, bir kira, bir fatura insanı bu kadar korkutmayacak?

Yoksullukta bizi eşitleyen hükümete dur demenin zamanı geldi de geçiyor!