41 yıldır hep taze…

Murat MERİÇ

Mazhar Alanson’un Bodrum’dan söz eden o şahane şarkısı, “nereden başlasam / nasıl anlatsam?” dizeleriyle başlar… Bu yazı da öyle başlayacak çünkü anlatmaya çalışacağım, öyle bir “şey” ki, nereden başlarsam başlayayım, nasıl anlatırsam anlatayım, yine de eksik kalacak.
Bülent Ortaçgil ismini ve onun efsane albümünü duymamış olanınız yoktur. “Benimle Oynar mısın”dan söz ediyorum: 1974 tarihli muazzam albümden. Bu albüm, geçtiğimiz günlerde plak olarak yeniden basıldı, raflarda yerini aldı; özlem gidereceklere kavuşmayı,”yeni” hayranlarıyla tanışmayı bekliyor. Hayran dediğime bakmayın, Ortaçgil’in bu albümüne hayran olanlar, bir ömür boyu bunu sürdürüyor. Ortaçgil hayranlığı bir yana, “Benimle Oynar mısın”, kendi hayranlarını yaratan ve onları birbirine kenetleyen bir albüm. Çoğu insana göre, “Bütün zamanların en iyi Türkçe albümleri” listesinin zirvesinde.

İLK ALBÜM BU OLMASAYDI, ONU NE KADAR ANLAYABİLİRDİK?

Ortaçgil, 1970 tarihli bir 45’lik plakla hayatımıza girdi: “Anlamsız / Yüzünü Dökme Küçük Kız”. O dönem, “protest müziğin öncüsü” denilmişti kendisine. Sözlerinden ziyade, Donovan / Dylan tadındaki gitarlı şarkı söyleyiş tarzıyla… Şarkıları, Ümit Tunçağ ve Ali Kocatepe sayesinde İzmir Radyosunda yayımlanıyor, o yöredeki insanlar onu tanıyordu. Birkaç yıl sonra, bambaşka bir hamle yaptı ve ilk albümünü çıkarttı. Kendi isteğiyle değil, radyoda ona en büyük desteği veren isimlerden Ali Kocatepe’nin ısrarıyla. Kocatepe, kitabında (“Hey Gidi Dünya Hey / Anılarla piştim, şimdi demleniyorum”, Doğan Kitap, 2011) bu zorlu süreci şöyle anlatıyor: “Ortaçgil, müzik yapmak için ortaya koyduğu çabaların anlaşılamamasından şikayetçiydi... Müziğe küstü ve kabuğuna çekildi... 1973’ün yaz aylarında kendi plak şirketim 1 Numara’yı kurunca ilk işim Bülent’i aramak oldu. ‘Bir yapım şirketi kurdum ve ilk albümümü seninle yapmak istiyorum...’ Yüzünde acı bir gülümsemeyle bir süre sustuktan sonra ‘sen delisin’ dedi. ‘Galiba şirketi iflas ettireceksin.’ Oysa ben kararlıydım. İngiltere’ye yerleşmeye niyetli olduğunu, müzikten uzaklaşacağını söyleyen Bülent’i albüm yapmaya ikna ettim ve kolları sıvadık...”
Bugün, “iyi ki” dediğimiz bir ısrar bu, zira olmasaydı, belki de memleketin en önemli şarkı yazarından mahrum kalacaktık. “Su akar yolunu bulur” lafından hareketle, Ortaçgil’in bir yerde muhakkak karşımıza çıkacağını varsayabiliriz elbette ama ilk albüm bu olmasaydı, onu ne kadar anlayabilirdik ve tanıyabilirdik?
“Günaydın”la başlayan, yine “Günaydın”la biten, on dört şarkılık bir albüm, “Benimle Oynar mısın”. Amiyane tabirle, içinde “boş yok”. “Ortaçgil marşı” olarak dillere düşen “Olmalı mı Olmamalı mı” bir yana, albüme adını veren şarkıdan “Sen Varsın”a, “Yağmur”dan “Şık Latife”ye, bütün şarkılarıyla sevdiğimiz bir albüm. Açık söylemek gerekirse, “albüm” tanımını tamamıyla hak eden, sadece şarkılarıyla değil, bütünlüğüyle de aklımızı alan bir güzellik.

ORTAÇGİL’İN ‘SONRASI’

Çok genç yaşta kaybettiğim dayımdan duymuştum Bülent Ortaçgil adını ve bu albümü... 1988’i 89’a bağlayan yılbaşı gecesinde, Samsun’da söz etmişti bana. Ankara’da taze bir üniversite öğrencisiydim, meraklıydım. Döner dönmez ilk işim Dost Kitabevi’ne uğrayıp albümü sormak oldu. Dost, Çekirdek Sanatevi’nin kasetlerini satıyordu o sıra... Tezgahtaki kız, bana sadece bu albümü değil, o dönem Çekirdek tarafından yayımlanan diğer Ortaçgil albümlerini de verdi: (Yaz Baltacıgil - Erkan Oğur katkılı) “Rüzgâra Söylenen Şarkılar” ve Fikret Kızılok’lu “Çekirdek Hatırası / Biz Şarkılarımızı…” Dinledikçe sevdim, sevdikçe dinledim. İlerleyen yıllarda, Ortaçgil, vazgeçilmezim oldu. İlk albümün çıkışına şahit olamamıştım ama sonraki yıllarda, bütün albümlerini heyecanla aldım, dinledim ve hiçbir zaman hayal kırıklığına uğramadım.

HÂLÂ BİZİ HEYECANLANDIRIYOR

Bu yazı, “Benimle Oynar mısın”ın 41. yılında yeniden basımı vesilesiyle yazıldı ama Ortaçgil’in “sonrası”na kısaca bakmakta fayda var: Yukarıda andığım iki kaseti müteakip, yine Fikret Kızılok’la yaptığı “Pencere Önü Çiçeği”ni kattı Ortaçgil, diskografisine. İkinci “resmî” albüm “İkinci Perde”, 1990’da yayımlandı ancak Onno Tunç imzalı sentetik düzenlemeler, Ortaçgil hayranlarını üzdü. Şarkılar şahaneydi ama, onun hatırına Ortaçgil’e sonsuz kredi verildi; kendisi de bunu boşa çıkartmadı ve art arda yaptığı dolu albümlerle hepimizi hep sevindirdi: “Oyuna Devam” (1991), “Bu Şarkılar Adam Olmaz” (1994), “Light” (1998), “Gece Yalanları” (2003) ve “Sen” (2010), Ortaçgil’in bize sundukları… Eski şarkıları yeniden yorumladığı “Eski Defterler”i (1999), ona armağan edilmiş şarkılardan oluşan “Şarkılar Bir Oyundur”u (2000), Teoman’la yaptığı “Konser” albümünü (2007) ve değişik zamanlarda yorumladığı bağımsız şarkıları da sayarsak, külliyatı tamamlıyoruz. Bizim tamamlamamız, tamamlandığı manasına gelmiyor ama. Ortaçgil hâlâ üretiyor ve bizi heyecanlandırıyor. Bu, az şey değil. “Benimle Oynar mısın”, 1974 yılında yayımlandı. Ali Kocatepe’nin şirketi 1 Numara tarafından. ‘80’li yıllarda önce Çekirdek sonra Piccatura bastı albümü. Çekirdek baskılarının ilki, meşhur çizimli kapaklardandı, ikincisinde albümün görseli kullanıldı. Kasetini müteakip CD’si çıktı. 2008’de Wah Wah Records tarafından İspanya’da plak olarak yeniden basıldı. Şimdiki baskı, Kadıköy’ün şahane dükkanı Rainbow45 tarafından yapıldı. 180 gram plağa, açılır kapaklı ve “özel insert”lü muazzam bir baskı bu. Kaçırdığınızda pişman olacağınız türden. İçindeki sürprizleri bizzat keşfetmeniz için söylemeyeyim, bu albümü yeniden koleksiyonumuza katan Rainbow45’e ve kaptanı Salih Karagöz’e huzurlarınızda teşekkür edeyim. Bunu hak ediyorlar çünkü.