# Demek ki sorun santrforda değilmiş > **Yazar:** Onur Özgen > **Yayın Tarihi:** 2026-11-13 08:58:00 > **Kaynak:** [https://www.evrensel.net/yazi/100370/demek-ki-sorun-santrforda-degilmis](https://www.evrensel.net/yazi/100370/demek-ki-sorun-santrforda-degilmis) --- Arda Güler'in frikiği ağlarla buluştuğunda, İzmir'de yeni bir dönemin başlangıcına yakışacak bir sahne oluşmuştu. Sergen Yalçın ilk kez millî takımın başındaydı; tribünler de uzun süredir beklediği heyecanı bulmuştu. Fakat maçın geri kalanı, futbolun güzel bir başlangıca herhangi bir ayrıcalık tanımadığını gösterdi. Belçika, karşılaşmayı 2-1 kazandı. Geriye kalan asıl mesele, bu mağlubiyetten sonra hangi alışkanlıkların değişeceği. Sergen Yalçın’ın önünde kendisinden önceki antrenörün başarısını ya da başarısızlığını tartışmaktan daha zahmetli bir iş var. Türkiye'nin elindeki oyuncuların neler yapabildiğini biliyoruz. Avrupa'nın güçlü kulüplerinde oynayan ve maçların yönünü değiştirebilen futbolcularımız var. Ne var ki bu yetenekleri ortak bir davranışa dönüştürmekte zorlanıyoruz. Bir oyuncunun iyi yaptığı şey, takım arkadaşının nerede duracağını belirlemiyorsa sahadaki kalite kolayca dağılabiliyor. Belçika karşılaşması, tıpkı önceki maçlarda olduğu gibi bu sorunu bir kez daha ortaya çıkardı. Türkiye topu ileri taşıdığında hücum etmek isteyen bir takımın işaretlerini verdi. Oyun ters yöne döndüğünde ise oyuncular aynı fikri paylaşmıyormuş gibi davrandı. Rakibin hamlesine kimin, ne zaman karşılık vereceği konusunda kararsızlık vardı. Bu görüntüyü tek bir futbolcunun hatasına bağlamak kolay. Oysa bu tür açıklar, görevlerin yeterince açık tanımlanmadığı bir düzenin ürünüdür. Bir antrenörün cesareti, hücumcu karakterdeki oyuncuları peşi sıra ilk on bire yazmasıyla ölçülemez. Önemli olan, tercihlerin doğurduğu tehlikeyi hesaplayıp buna uygun bir organizasyon kurabilmek. Örneğin, Oğuz Aydın'ın maça sağ bekte başlaması, sahaya çıkış fikri bakımından anlaşılabilir bir riskti. Fakat Belçika'nın Jérémy Doku üzerinden o bölgeyi kullanacağı belliyken rakibin istediği eşleşmelere sürüklenmek, Oğuz’un omuzlarına taşıyabileceğinden fazla yük bindirdi. ### Birbirini tamamlayan roller Millî takımda yeni bir düzen kurmanın en büyük güçlüğü, kulüplerdeki gibi haftalar boyunca aynı hareketi çalışamamanızdır. Bu yüzden Sergen Yalçın'ın ayrıntılı ve karmaşık bir oyun şeması çizmesinden önce, sahada herkesin anlayabileceği birkaç temel ilke belirlemesi gerekiyor. Örneğin top kaybedildiğinde ilk müdahaleyi yapacak oyuncu ile onun arkasında kalan alanı koruyacak oyuncunun görevleri önceden belirlenmeli. Bu kararların her pozisyonda yeniden tartışılması mümkün değil. Oyuncular birbirlerinin niyetini önceden bilmeli. Enes Ünal'ın ilk on birde yer alması da bu açıdan değerlendirilmeli. Bir santrforun katkısı, sadece ceza sahası içindeki etkinliğiyle sınırlanamaz. Rakip stoperleri meşgul etmesi, takımın öne çıkmasına zaman kazandırması ve pasın yönünü değiştirecek bağlantıları kurması da önemlidir. Ancak merkezde bir hedef bulunması, çevresindeki hareket doğru planlanmadığında kendi başına çözüm üretmez. Enes'e atılan pasın ardından kimin koşacağı belli değilse santrforun sırtı dönük kazandığı top kısa süre içinde yeniden rakibe gider. Orta sahada da benzer bir rol karmaşası vardı. İsmail Yüksek'in mücadele gücünden faydalanmak isterken onu takımın başlıca oyun kurucusuna dönüştürmek, güçlü tarafını geri plana itti. Orkun Kökçü'den hücumu yönlendirmesini beklerken geniş alanların savunmasını da üstlenmesini istemek aynı ölçüde sorunluydu. Sergen Yalçın’ın yapması gereken, en beğenilen isimleri bir araya getirmekten önce bu oyuncuların birbirlerinin yükünü nasıl azaltacağını bulmak. Zira bu takımın kalitesi, herkesin her işi yapabilmesinden kaynaklanmıyor. Arda Güler'e gelince, onun yeteneğini anlatmak için artık uzun cümlelere ihtiyaç yok. Belçika'ya attığı gol bunu bir kez daha hatırlattı. Fakat Arda'nın olağanüstü becerisi teknik ekip için başka bir sınav yaratıyor: Takımın bütün hücum kararları onun ayağına bağlı kalırsa rakip savunmanın işi kolaylaşır. Arda'yı özgür bırakmak, diğer oyuncuları seyirciye dönüştürmemeli. Top ona gelmeden önce çevresinde seçenekler oluştuğunda yaratıcılığı daha etkili olacaktır. ### İlk maçtan sonraki sınav Sergen Yalçın'ın Belçika yenilgisinden çıkaracağı derslerden biri de karşılaşmanın yön değiştirdiği anlara ilişkin olmalı. Hazırlanan plan işlememeye başladığında antrenörün oyuna müdahalesi, oyuncu değiştirmekten ibaret değildir. Dün akşam ön alan baskısının yüksekliği ayarlanabilir, takımın yerleşimi daraltılabilir, hücuma çıkarken alınan risk azaltılabilirdi. Kenardan gelen bu küçük düzeltmeler, oyunun kontrolünü yeniden kurmayı sağlayabilirdi. Türkiye'nin Belçika karşısında en fazla ihtiyaç duyduğu şey, kötü giden bölümlerde başka bir yöntem bulabilmekti. Şimdi sırada Fransa var. Maçın anlamını yalnız sonuç belirlemeyecek. Özellikle savunma yerleşiminden hücuma geçişteki kararları izlemek gerekiyor. Takım, kazandığı topu gelişigüzel uzaklaştırmadan ileriye taşıyabiliyorsa buna eşlik eden bir çalışma vardır. Geriye düştüğü dakikalarda da yerleşimini koruması, bir sonraki eleme dönemine dair sonuçtan daha güvenilir ipuçları verecektir. Bu süreçte millî formayı giyen oyuncunun kulübünde hangi görevleri üstlendiği takip edilmeli; kampta istenen davranışlarla günlük alışkanlıkları arasındaki fark azaltılmalı. Kısa süreli birlikteliklerde her şeyi sıfırdan öğretme çabası, zaten kısıtlı olan antrenman zamanını iyice tüketir. Devamlılık, kamp bittikten sonra da sürdürülen bir hazırlık ister. Sergen Yalçın’ın futbolculuğundan kalan güçlü bir hatıra var: Zor görünen hareketleri kolaymış gibi yapan, oyunun hızını tek dokunuşla değiştirebilen bir oyuncuydu. Antrenörlükte ise sezgiyi başkalarına aktarabilmek gerekiyor. Kendisi sahadayken gördüğü boşluğu bugün kulübeden tarif etmek zorunda. Antrenörlüğü en çok zorlaştıran şeylerden biri de bu; futbolcunun zihnindeki doğru çözüm, ortak bir çalışma dili kurulmadıkça takımın davranışına dönüşmüyor. Türkiye'nin 2028 Avrupa Şampiyonası yolunda ihtiyaç duyduğu yenilenme, her olumsuz sonucun ardından kadroyu baştan yazmakla gerçekleşmeyecek. Seçimlerin gerekçesinin anlaşılması, her oyuncunun kadroya neden çağrıldığını ve hangi görev için kullanıldığını bilmesi gerekiyor. Formu yükselen yeni isimlere kapı açılırken, bir önceki maçta başarısız olmuş futbolcuyu hemen gözden çıkarmak da doğru değil. Süreklilik, aynı on birde ısrar etmekten farklı bir şey: Bir rolün sahibi değişse bile o rolün anlamı korunmalı. Fransa maçının ardından millî takım hakkında yine kesin hükümler verilecek. İyi bir sonuç alınırsa değişimin başladığı ilân edilecek; ağır bir yenilgi gelirse antrenörün tercihleri tartışmaya açılacak. Oysa Türkiye'nin artık her doksan dakikada bir kendisine yeni bir başlangıç arama alışkanlığından kurtulması gerekiyor. Sergen Yalçın'ın önündeki asıl zorluk da burada olacak. Bu takımın güçlü rakipler karşısında sürekli aynı çaresizliği yaşamasını engelleyecek bir oyun inşa etmek zorunda. Bunun için zamana ihtiyacı var, fakat zaman tek başına hiçbir sorunu çözmeyecek. Sergen Yalçın'dan beklememiz gereken, başarısızlığı açıklayan gerekçeler üretmesi değil, başarısızlığın nedenlerini ortadan kaldırması. Çünkü bu takımın geleceğini, yeni bir antrenörün yarattığı heyecandan çok, o heyecan sona erdiğinde sahada neyin değişmiş olacağı belirleyecek. --- *Evrensel Gazetesi — Emeğin sesi, gerçeğin habercisi*